We hebben een tuin!

Nou, we hadden al een tuin, maar die was zo slecht onderhouden en je kon nergens zitten… dus vandaar dat het nu net is alsof we een tuin hebben die we nooit hadden! Een behoorlijk project… waar met vallen en opstaan van augustus tot januari aan is gewerkt, maar dan heb je ook wat! We hadden altijd een gammel trappetje naar beneden, waarbij je altijd maar hoopte dat je er niet doorheen zou vallen: nu hebben we een knappe trap, met een terras boven EN beneden! En we hebben een grasmat! Wat zeg ik, een kunstgrasmat! Ja want je kunt jezelf wel voor de gek houden, maar zie je mij al het gras maaien iedere maand? Precies, ik ook niet! En daarom maar iets dieper in de buidel getast, maar dat is het wat mij betreft wel waard. Ik bedoel, die mat ligt er nu bijna 3 maanden en ziet er nog steeds uit alsof het gister gemaaid is! :)
Kortom, we zijn er erg blij mee! Cooper ligt regelmatig lekker in het zonnetje, Lianne kan eindelijk buiten spelen zonder over van alles en nog wat te struikelen, en wij kunnen lekker in het zonnetje buiten zitten.
De foto’s!

Jaaroverzicht 2013

Voordat we met alweer mijn 9e opeenvolgende jaaroverzicht gaan beginnen, eerst even dit: Met kerst werd Lianne overspoeld met kadootjes (nadat ze ook al genoeg voor Sinterklaas had gehad! :) ), maar Santa Claus had voor mij ook een paar kado’s, waaronder een ouderwetse platenspeler! Super blij mee, en inmiddels is mijn verzameling al gegroeid naar 7 (!) LP’s, waarvan “Dire Straits – Brothers in Arms“, die nu op de achtergrond draait… wat een genot!

Ben dus blij met m’n pick-uppie, zit lekker m’n laptop op de bank naar m’n LP’s te luisteren… en nu we toch in december zijn begonnen, laten we dit jaar dan maar ‘s in omgekeerde volgorde terugblikken op het afgelopen jaar, 2013 alweer!

In december hebben we een hoop leuke dingen gedaan! De maand begon met een bezoek van Menno en Walter, die gewoon effe gezellig langs kwamen voor een weekendje. Omdat Sinterklaas het druk had in Nederland, had hij aan Walter en Menno gevraagd of ze een koffer met kado’s voor Lianne mee wilden nemen, toch attent van die man!

Het weekend erna gingen we naar Disneyland! Aangezien we met terugwerkende kracht door dit jaaroverzicht heen bladeren, kan ik alvast een kleine hint geven over wat komen gaat: Michelle werkt inmiddels weer voor ILM/LucasFilm! Het bedrijf is vorig jaar gekocht door Disney en omdat Michelle’s salaris-strookjes nu dus door Mickey Mouse worden ondertekend, krijgen we ook allerlei leuke extraatjes! Waaronder gratis toegang tot Disneyland voor het hele gezin… en voor vrienden… en zodoende kwamen we Walter en Menno ook weer tegen in Disneyland… profiteurs! ;)
Maar uiteraard gingen we vooral voor Lianne naar Disneyland en het was in één woord fan-tas-tisch. Eerlijk gezegd, als het niet gratis was geweest, hadden we waarschijnlijk nog wel een paar jaar gewacht voordat we zouden geweest, maar achteraf gezien is bijna-2 een geweldige leeftijd voor Disneyland. Ze vond al die figuren prachtig! De shows en de “parade” stond ze met open mond naar te kijken en er zijn ook evengoed best wat attracties waar ze in kon. Al met al was het gewoon zeer geslaagd en daarom hebben we besloten om volgende maand voor haar verjaardag weer te gaan! :)
Lianne
Kerstavond hebben we met de familie gevierd en op 1e Kerstdag zijn we naar Yosemite gereden, waar we een huisje gehuurd hadden met onze vrienden Cyrus en Bekki. Lekker effe een paar dagen “chillen”, door het National Park gewandeld met Cooper… zowel hij als Lianne vonden de sneeuw helemaal geweldig, ook al lag er niet zo heel veel. We zagen zelfs nog een beer voorbij lopen! Verder heerlijk niks, het Big Piet’s Game bord was mee (bij jullie heet dat inmiddels Keezen maar hier veranderen we de naam niet, en al zeker niet in zo’n dubieuze benaming als “keezen”!), de open haard stond lekker te fikken, het leek wel vakantie!

Niet zo gek veel gedaan in november, behalve dat we met Lianne naar Alcatraz zijn geweest. Snapt ze uiteraard nog helemaal niks van, maar de boot heen en terug vond ze in ieder geval erg interessant! :) Cyrus als Bekki zijn hier opgegroeid en waren nog nooit naar Alcatraz geweest… de plannen om een keer met z’n allen te gaan waren al gemaakt voordat Lianne was geboren, dus het werd wel een keertje tijd zeg maar.

De maand oktober staat hier altijd in het teken van Halloween! Da’s wel leuk hoor, om met Lianne naar dingen als een “pumpkin patch” te gaan. Een wat? Van wat ik een beetje door krijg, begint zelfs in Nederland het fenomeen Halloween een beetje door te breken (vreemd, maar dat terzijde), dus ik neem aan dat jullie trouwe kijkbuislezertjes weten dat Halloween en pompoenen aan elkaar verbonden zijn. Een pumpkin patch is, of in ieder geval degene waar wij naartoe gingen, een boerderij waar ze honderden pompoenen uitgestald hebben, aangevuld met allerlei “boerderij attracties” zoals tunnels in stapels hooi… oftewel een pretpark voor Lianne, die zelf een klein pompoenetje mocht uitkiezen. Een paar weken later tijdens de avond van Halloween zijn we wezen “trick or treat“-en (de Amerikaanse variant van Sint Maarten) in Millbrae, wat ook ontzettend leuk was… Lianne begreep het niet heel erg allemaal, maar vond het verder prima dat er snoep in haar mandje gegooid werd (die papa en mama vervolgens voor haar op aten :).

In september kwamen Lianne’s Opa en Oma op bezoek! Ze kwamen voor een hele maand en zijn ook nog een klein weekje naar Vancouver Island in Canada geweest. Wat mij betreft komen ze ieder jaar voor een maand, al is dat helaas niet altijd even makkelijk te regelen… maar het is gewoon net even anders dan een korter bezoek, waarbij het toch allemaal een beetje gehaast lijkt. Het vreemde is wel dat nu ze er een maand waren, we eigenlijk veel minder hebben ondernomen dan andere jaren. We zijn naar de dierentuin geweest, hebben een rondleiding gedaan bij Michelle’s werk en ik ben met m’n vader nog naar een playoff wedstrijd van de Oakland A’s geweest, maar eigenlijk was dat het wel… en dat was hartstikke leuk! Lekker thuis met Lianne boekjes lezen, of shoppen in het winkelcentrum of naar Fort Funston met Cooper… “gewone” dingen zijn soms leuker dan de toerist uithangen.

Ik had zeker al verteld dat Michelle weer werkt hè? Ze had de afgelopen maanden al af en aan bij een klein bedrijfje gewerkt, maar in augustus kreeg ze eindelijk het langverwachte (of gehoopte) telefoontje van LucasFilm, of ze beschikbaar was voor een contract tot volgend jaar zomer. Yep, het werkt nog steeds met tijdelijke contracten, dat is nou eenmaal zo en dat verander je niet, maar een contract voor ruim 3/4 jaar is in dit geval uitermate goed nieuws! De eerste maand (september) hadden we oppas uit Nederland laten overvliegen ;) en sinds oktober passen Michelle’s ouders op. We hopen nog steeds dat er binnenkort iets vrij komt op de “daycare” van LucasFilm… die zit in hetzelfde pand en dat zou natuurlijk ideaal zijn, maar op dit moment zit het helemaal vol helaas.

Verder hebben we augustus en juli niet zo heel veel bijzonders gedaan, afgezien van de jaarlijkse luierweekendjes in Stockton, een paar keer naar de Giants en oh ja we hebben maar een jaar-abonnement op de dierentuin genomen, aangezien dat gewoon iedere keer weer hartstikke leuk is, met Lianne aapies kijken!

De maand juni begon als ik het me goed herinner met Charlie Lownoise & Mental Theo en dat soort geluiden rond middernacht in de Broekerveiling, terwijl het bruiloftsfeest op zijn einde begon te lopen.
Laten we daarom maar meteen doorgaan met de laatste dag van mei, de dag die in de boeken zal gaan als de dag waar op Jos en Natalie elkaar het ja-woord gaven. Ik heb er al eerder een stukje over geschreven, met video’s en mocht je die nog niet bekeken hebben dan raad ik aan om deze link even aan te klikken, maar wat een ontzettend mooie dag was het!

Voor Michelle en mij was het evengoed ook een klein beetje vakantie, zonder Lianne die we de vlucht van 11 uur niet aan wilden doen, en daarom hadden we een korte stedentrip -per boot!- naar Londen geboekt. Zie hier het uitgebreide verslag met foto’s, maar Londen, ik ben nu meerdere keren bij je geweest en ik vind je nog steeds een fantastische stad!

In april hadden we een aantal leuke uitjes. Een voormaling stagiaire van me liep nu stage bij Facebook en met Michelle en Lianne gingen we een middagje op de “Facebook campus” kijken. Ook begon het nieuwe honkbalseizoen weer in april en omdat de Giants wederom gehuldigd werden als World Series kampioenen, waren er allerlei festiviteiten rondom het stadion… en nu ik dit schrijf bedenk ik me: volgens mij heb ik deze foto nooit op m’n site gezet, wordt dus wel tijd, de baksteen ligt inmiddels al 2 jaar naast het stadion!
IMG_1978 (1)

En nog even verder over honkbal in maart, maar dan niet over de Giants, maar over het Nederlands team! Nederland was namelijk doorgedrongen tot de halve finale van de World Baseball Classic, een toernooi wat verspreidt over meerdere continenten wordt gespeeld, maar waarvan de finales dit keer toevallig in San Francisco werden gespeeld. Goeie timing dus van Nederland om zo ver te komen! Met een klein legioen van ik schat 100-200 Nederlanders zaten we in AT&T Park het Nederlands team aan te moedigen… een heel aparte ervaring, om in “mijn” stadion nu ook “mijn” land te zien spelen! Helaas verloor Nederland nipt van de Dominicaanse Republiek (voor hen een revanche voor enkele jaren geleden), maar desondanks een zeer indrukwekkende prestatie voor Nederland! Oh ja, en ik werd voorafgaand ook nog even gebeld door Jack van Gelder, die voor Langs De Lijn een interviewtje wilde afnemen met die gekke Nederlandse honkbalfan uit San Francisco. :)

In februari vierden we Lianne’s eerste verjaardag! We hadden een kleine indoor speeltuin (is er een beter Nederlands woord? :) ) afgehuurd voor een paar uurtjes en Michelle had alles tot in de puntjes verzorgd met een heuse “Minnie Mouse theme”. Het was hartstikke leuk, Lianne vond het allemaal prima en de verjaardagstaart was wat haar betreft absoluut niet groot genoeg! :)

En toen kwamen we in januari aan. Zoals de meeste jaaroverzichten van de afgelopen jaren, is januari altijd een maand waarin weinig gebeurt. Zo ook dit jaar, maar laat ik voor de volledigheid even uitweiden over mijn werk. Een jaar geleden in januari schreef ik mijn vorige jaaroverzicht en daarin schreef ik o.a. over mijn nieuwe werk en hoe we de wereld zouden veroveren. Helaas bleek al snel dat dit niet zou gaan gebeuren en hoe iedere maand werd het minder gezellig. Ik zal niet in al te veel details treden, want Google wordt steeds beter in het vertalen van m’n verhaaltjes, maar het kwam er op neer dat van het kleine team wat we al hadden, in augustus niet veel meer over was dan de oprichters van het bedrijf. Ik ben in augustus als “contractor” gaan werken, voor dit bedrijf, maar ook voor een nieuw bedrijf, waarbij ik voornamelijk thuis kon werken en 1-2 keer per week op kantoor moest inchecken. Aan de ene kant een hele goeie deal, want ik bepaalde mijn eigen uren, maar aan de andere kant ook redelijk stressvol, want ik moest 2 klanten tegelijkertijd tevreden houden, kreeg daar weliswaar goed voor betaald, maar daarbij kwam ook dat beide contracten begin dit jaar (2014) zouden aflopen. Kortom, erg veel onzekerheid en uiteindelijk heb ik toch maar besloten dat een “normale” baan beter was, hoe lekker het indelen van m’n eigen uren ook was. Ik heb beide contracten per einde van het jaar opgezegd en ben in januari bij een nieuw bedrijf begonnen, Findly genaamd. En zo is alles na een redelijk turbulent jaar (op werkgebied dan), nu weer redelijk “back to normal”.

Goed, dat was em dan weer, mijn Jaaroverzicht. Was wel weer een mooi jaar, dacht ik zo. Hoop dat het voor jullie ook allemaal een mooi jaar is geweest en laten we ons best doen om het in 2014 nog net effe beter te doen allemaal! Blijf gezond, blijf gelukkig, dan doen wij dat ook! Oh en kom dit jaar gerust eens langs voor een bakkie hè, altijd leuk!

Happy New Year!

Jos & Natalie

Op 31 mei mocht ik getuige zijn op de bruiloft van Jos en Natalie. Het was een geweldige dag, waarvan hier een kort (video) verslag.

De dag begon bij Jos en Natalie thuis en het bruidspaar zag er geweldig uit!

Nadat er foto’s waren gemaakt, vertrok het stel per “huwelijksbootje” richting Broekerveiling, alwaar ze de veiling in kwamen varen onder begeleiding van Yvonne Leek.

Hierna volgde het gebruikelijke praatje door de ambtenaar van de burgelijke stand, met onder meer het overhandigen van de ringen door ondergetekende. Ik deed het voortreffelijk. :) Het ja-woord (of “hell yeah!”) was een laatste formaliteit en toen opeens… waren ze getrouwd!

De rest van de dag was tot in de puntjes verzorgd! Eerst met een boot en een biertje door het Duizend Eilandenrijk… vervolgens terug bij de Broekerveiling foto’s gemaakt en lekker op het terras gezeten…  heerlijk gegeten en daarna tijdens de receptie zo veel mogelijk mensen binnen een uurtje proberen te spreken. Viel niet mee! Na de receptie volgde het “grote” feest, wat werd ingeluid door een Caribbean drumband… GE-WEL-DIG! (maar helaas geen video, sorry!)

De rest van de avond was uitermate gezellig! Er was een heuse money dance uit Amerika over komen waaien, er waren saxofonisten die DJ Miss Brown begeleidden… en tegen het eind van de avond gooide deze DJ er zelfs nog een stukkie ouderwets “hakkûh” tegenaan, fantastisch! :)

En… zoals het een goed Langedijks feessie betaamt, werd de avond afgesloten door een a capella uitvoering van You’ll Never Walk Alone.

Jos en Natalie: jullie zijn een geweldig stel samen, bedankt voor een onvergetelijke dag!

Even terug in Nederland… en Londen!

Eind mei 2013. Weer even terug in Nederland, voor de bruiloft van m’n broertje en zijn mooie bruid. Een weekje maar, want Lianne bleef thuis en we wilden dus niet al te lang weg zijn. Afgelopen november had Lianne de lange vlucht naar Nederland wel gemaakt, maar inmiddels loopt ze en ze slaapt een stuk minder dan toen, dus het was beter dat Lianne dit keer thuis bleef. Evengoed wel moeilijk om haar (voor het eerst) achter te laten, maar ze was in goeie handen bij tante Arlene en oom Ralph.

Goed, wij dus naar Nederland. En omdat het toch ook een beetje vakantie was voor ons, hadden we een overtocht van Hoek van Holland naar Harwich geboekt: 2 dagen Londen, je moet het lekker niet doen! Inmiddels zijn we al meerdere keren in Londen geweest, maar ik blijf het één van mijn favoriete steden vinden. De “tube” is zo makkelijk, je hebt er zo veel geschiedenis, maar ook “moderne” dingen zoals de Harry Potter studios. Konden we niet aan ons voorbij laten schieten, aldus Michelle, en het was ook best leuk!

We zijn ook weer naar de Tower of London geweest en verder gewoon lekker door Londen gewandeld. Ja, Londen is leuk!

Na 2 dagen in Londen gingen we weer terug per ferry richting Hoek van Holland. Dat is op zich trouwens een aanrader, die Stenaline ferry… tuurlijk, een vlucht met EasyJet is waarschijnlijk goedkoper en sneller, maar soms is duurder en langzamer een leukere ervaring. Ik vind er op het vliegveld tenminste weinig aan… irritant zelfs met al die beveiliging. Op de boot heb je meteen het gevoel dat je op vakantie bent en de volgende ochtend vroeg kom je aan en kun je dus de hele dag door Londen streunen! Oh en het scheelt je een hotel overnachting… tel uit je winst! :)

De volgende ochtend dus op tijd terug in Nederland, waar we nog even snel in Amsterdam gestopt zijn voor de “Pixar Expo” (een collega van Michelle werkte mee aan die expositie) en op de Albert Cuyp een verse stroopwafel gescoord… hmmmm… :)
Stroopwafels op de Albert Cuyp

‘s Middags terug in Langedijk nog even bij laten punten bij Kapper Frans en toen waren we helemaal klaar voor DE trouwdag!

Jaaroverzicht 2012

Het is weer januari, het is weer tijd voor een Jaaroverzicht! Het was afgelopen jaar weer een beetje hetzelfde als alle voorgaande jaren… eh, ok niet helemaal. Holy sh*t, ik ben een papa! :)

Laten we ons terugblik voor het gemak in januari beginnen. Het aftellen was begonnen. Michelle was uitgerekend op 24 januari, maar ik hoopte stiekem op 23 januari, aangezien we hier de maand voor de dag schrijven… 1/23 leek me een mooie geboortedag. Daarbij had Michelle al een behoorlijk dikke buik en volgens “de kenners” zou de baby wel ‘s te vroeg kunnen komen.

Nou, mooi niet dus. 31 januari raakten we naar het ziekenhuis. Het had lang genoeg geduurd, de baby moest worden opgewekt. Het hele verhaal heb ik in een eerder stukje al geschreven, we houden het hier even kort: 3 dagen later, op 3 februari, om 10:55 uur werd Lianne Elisabeth Kater geboren! Mooiste baby van de wereld, kan niet anders. De eerste paar dagen waren best heftig… ten eerste omdat het natuurlijk allemaal nieuw is, je bent moe (vooral Michelle uiteraard), maar ook omdat Lianne de eerste 24 uur ter observatie gehouden moest worden en vervolgens ook nog geelzucht kreeg. Allemaal niets super zorgwekkends, maar je hebt je er toch een andere voorstelling van, op TV zie je dat nooit! :) Maar 4 dagen later mochten we haar dan eindelijk mee naar huis nemen en sindsdien loopt alles eigenlijk helemaal op rolletjes en hebben we niets te klagen… ze is geweldig, altijd vrolijk, ze lacht naar iedereen… en had ik al gezegd dat ze de mooiste baby van de wereld is? ;)

De maanden die volgden stonden vooral in het teken van wennen. Midden in de nacht je bed uit, daar had ik vooraf nog het meest tegenop gezien, maar achteraf viel het eigenlijk best mee. Na een maand of 4-5 sliep ze door nacht heen en inmiddels is een nacht van 12-13 uur geen uitzondering (dochter van de slaap koning, was te verwachten hè).
Verder kregen we in de eerste weken veel bezoek uit Nederland, onwijs leuk uiteraard! Eind februari kwamen Lianne’s trotse opa en oma op bezoek. In maart kwamen ome Jos en tante Natalie en in april kregen we groottante Poer en grootoom Snor over de vloer.

Ook dit jaar was ik weer in mei jarig en we gingen naar de San Francisco Zoo, ons eerste “uitje” met het gezin. Lianne had nog weinig oog voor de dieren en het was een vreemd, burgerlijk, maar leuk gevoel, zo met die kinderwagen een daggie uit. :)
Oh ja, die maand werden we ook nog (via een vriend van me) uitgenodigd voor een feestje bij Sean Parker. Zegt jullie waarschijnlijk weinig, maar Sean is de oprichter van Napster en wordt in de (Facebook) film The Social Network geportretteerd door Justin Timberlake. Je moet em maar effe googlen als je meer over em wilt weten, maar 1 ding is zeker: Sean heeft veel geld… en een kast van een huis/landgoed in de heuvels noord van San Francisco. Best apart om ‘s zo’n feestje mee te maken… vooral het feit dat Sean zelf niet eens aanwezig was, haha. Maar goed, parkeerwachters bij de oprijlaan, overal bediening, zwembad, uitzicht over de heuvels van Marin… en daar liepen we dan, Michelle, Lianne en ik, te jetsetten. :)

In juni kwamen opa en oma weer langs, met het voornemen om 2,5 week langs te komen, maar daarvan 1,5 week op vakantie te gaan, door Californië en Oregon. Maar OF hun reis was niet zo heel boeiend, OF ze misten hun kleindochter… want binnen een week waren ze alweer terug! :) Gezellig uiteraard en leuk dat ze hier ook waren toen Lianne gedoopt werd.

Overigens waren we ondertussen ook bezig met het zoeken naar een nieuw huis. Daar waren we in maart/april mee begonnen, maar in juli besloten we de pogingen te staken. De huizenmarkt in de Bay Area is heel anders dan die momenteel in Nederland is: als je hier een bod op een huis doet, dan zijn er vaak 20 anderen die ook een bod doen… waardoor de huizen voor ver boven hun marktwaarde worden verkocht. Op zich is daar nog mee te leven, echter de bank geeft uiteraard geen hypotheek voor meer dan de marktwaarde. Kortom, je zou dan EN de standaard aanbetaling op de hypotheek moeten betalen EN het verschil tussen de marktwaarde en de verkoopprijs. Dat werd ons een beetje te gek en daarbij kwamen we dan op huizen uit die qua grootte vergelijkbaar waren met ons huidige huis… dus dat schoot niet op. Huizenjacht afgeblazen, we sparen nog effe verder en hopelijk is de gekte over een jaar (of 2, 3) wat minder. En eigenlijk bevalt ons huisie nu ook prima hoor, we hebben er van alles aan opgeknapt de laatste jaren, dus absoluut geen klagen. Maar ja, je woont in dit land, dus dan wil je automatisch altijd bigger hè… :)

Goed, de huizenjacht afgeblazen, het ouderschap inmiddels prima onder controle… tijd voor wat nieuws?! Na 6 jaar trouwe dienst, vond ik het in augustus welletjes geweest bij Tagged. Ik heb het er eigenlijk altijd goed naar m’n zin gehad hoor, maar ik had m’n plafond er redelijk bereikt, het bedrijf zelf had dat in mijn ogen ook… en ik was gewoon toe aan wat nieuws. Evengoed was dat nog een lastige keus, want 6 jaar is in mijn tak van sport een eeuwigheid (een gemiddelde software ontwikkelaar in Silicon Valley blijft 2, misschien 3 jaar bij hetzelfde bedrijf) — en omdat ik zo lang bleef, was mijn situatie moeilijk te overtreffen door een ander bedrijf, qua salaris en secundaire arbeidsomstandigheden. Maar goed, ik was al een tijdje niet happy meer bij Tagged en dan tellen dat soort dingen minder zwaar. En wees gerust, ook bij m’n nieuwe werkgever heb ik weinig te klagen hoor. ;)

Nadat ik ontslag had genomen, was het tijd voor vakantie! Ok, achteraf gezien had ik dat beter andersom kunnen doen, zat het proberen te onthouden voor de volgende keer! :) In ieder geval, we zijn met Lianne een daggie naar het Monterey Bay Aquarium geweest… we zijn een weekje naar Lake Tahoe geweest, heerlijk. En we zijn naar Phoenix, Arizona gevlogen, voor een uitwedstrijd van de Giants tegen de Diamondbacks.

Op 10 september begon ik aan mijn nieuwe baan: ze noemen mij tegenwoordig Frontend Architect, wat een interessante benaming is voor “software ontwikkelaar die veel van HTML, CSS en Javascript weet”. Tijdens mijn bericht in oktober kon ik nog weinig zeggen over het bedrijf zelf, maar inmiddels zitten we zoals dat heet in “public beta” en kan ik er wat meer over vertellen: het bedrijf heet Hangtime, we hebben een hangende Meerkat als onze mascotte en we zijn een super klein bedrijf met grote plannen. In het kort komt het er op neer dat onze site “voorspelt” welke interessante evenementen er bij jou in de buurt plaats vinden (of waar je op dat moment bent) en naar welke feestjes of evenementen je vrienden gaan.  We zijn zoals gezegd een heel klein (maar groeiend) bedrijf van een man of 10… en ik heb het enorm naar m’n zin. Het is leuk om weer met een team van gemotiveerde mensen te werken!

Zou hij het in dit Jaaroverzicht nog over de Giants hebben, hoor ik je denken… maar natuurlijk! De Giants deden het dit seizoen ontzettend goed en wonnen hun league al met nog 10 wedstrijden te spelen. Meestal is dat een nadeel, omdat het lastig is om het team scherp te houden voor de playoffs, of “Orange October” zoals we dat hier noemen. :)
We hadden kaartjes voor de eerste wedstrijd van de playoffs, tegen de Cincinnati Reds. Misschien lag het aan de scherpte, misschien niet, maar de Reds wonnen die wedstrijd en wonnen ook de 2e wedstrijd uit de best-of-5 series. Terugkomen van 2-0 in best-of-5 is haast nog nooit voorgekomen, ongekend spannend was het, maar de Giants deden het! 3-2 winst in de series, op naar de volgende ronde tegen de St Louis Cardinals.
Ook tegen de Cardinals gingen de Giants niet geweldig uit de startblokken en voor we het wisten stonden ze 3-1 achter in de best-of-7 series. Net als tegen de Reds was het nu een kwestie van de volgende wedstrijd winnen, of het seizoen was voorbij. Dat hadden ze tegen de Reds voor mekaar gekregen, om dat nu weer te doen, was haast onmogelijk. Goed, we hebben het hier over de Giants… en de Giants deden het WEER!
Op naar de World Series, tegen de Detroit Tigers. De Tigers hadden bijna een week rust sinds hun laatste wedstrijd tegen de Yankees en zaten dus met een vergelijkbaar probleem als de Giants hadden na afloop van het reguliere seizoen: scherp blijven. Uiteraard lag het niet alleen daar aan, de Giants speelden ook onwijs goed, maar de best-of-7 World Series werden een eenzijdig verhaal: 4-0 “sweep” voor de Giants! Na in 2010 voor het eerst sinds 52 jaar de World Series weer eens gewonnen te hebben, wonnen ze de World Series 2 jaar later alweer! Ongekend! Weer super, maar het feestje 2 jaar geleden was toch anders… echter, geen klagen hoor! :)

Verder kregen we in oktober ook nog een weekje Nederlands bezoek, Walter kwam even langs en pikte mooi de World Series mee en samen zijn we naar de World Series Parade door de straten van San Francisco geweest. Goeie timing, zeg maar. :)

Ondertussen hadden we in oktober ook nog even de keuken laten verbouwen, want nu we hier toch wel even blijven wonen, dan moesten we toch eindelijk maar eens een vaatwasser aanschaffen! Tenminste, zo begon het… en als we dan toch een vaatwasser laten installeren, dan moeten we misschien ook maar de kastjes vervangen… en het gasfornuis… en… zo kwamen we in principe uit op een vrijwel geheel nieuwe keuken. We zijn er blij mee!

Eind november werd het tijd voor Lianne om haar familie in Nederland op te zoeken! Een lange vlucht, waar we van tevoren wel een beetje tegenop zagen, maar Lianne deed het eigenlijk fantastisch: ze bleef maar lachen naar iedereen en de stewardessen konden geen genoeg van haar krijgen! Dus dat viel eigenlijk best mee, al was het voor papa en mama wel even anders dan de standaard “3 films, een dutje en je bent er“… ik heb de entertainment amper aan gehad! :)
In Nederland was het zoals altijd goed om iedereen weer even te zien en te spreken. De zondag na aankomst hadden Lianne’s grootmoeder en overgrootmoeder voor een brunch gezorgd in Motel Akersloot, met de hele familie. Hartstikke leuk om Lianne aan iedereen voor te stellen en daarnaast ook nog heerlijk gegeten!
Verder zijn we met “de mannen” nog een avondje wezen eten in Haarlem, met de ouwe koeien die daar bij horen (sommige dingen blijven gewoon lachen! :) ), gevolgd door een concert van De Dijk… zo, dat had ik wel gemist!

Het weekend erop – en toen was het inmiddels al december – zijn we met m’n vader en moeder en de pas verloofde Jos en Natalie (nog een hoogtepuntje van 2012!) richting Brussel vertrokken. Mooie stad, maar wat een gekkenhuis om met de auto doorheen te rijden… ze hebben die straten echt op z’n Belgisch neergelegd daar en alles gaat dwars door elkaar heen! Maar verder heel leuk, met de Kerstmarkt, Manneke Pis in Sinterklaas kostuum (…) en het stripboekenmuseum: kun jij zeggen dat je met Suske & Wiske EN Grote Smurf op de foto bent geweest?? :)
Nou ja en verder was het gewoon heel gezellig, ook weer bij terugkomst in Langedijk… met de kinderwagen naar LSVV, Sinterklaasavond kado’s uitgepakt met Lianne, lekker gourmetten… Michelle en ik zijn nog even naar Amsterdam geweest (zo, de NS is er ook niet goedkoper op geworden trouwens!)… we hebben nog een avondje de legendarische bami van Jos mogen meemaken, waarna Natalie nog een heerlijk chocolade-fondue als toetje voorschotelde, lekker hoor allemaal!
Het enige minpuntje… en dat zit me nog steeds niet lekker… is dat ik 2 pakken stroopwafelpudding had gekocht, en die zijn we helemaal vergeten, GVD! :)
Maar goed, al met al dus weer een zeer geslaagd bezoek aan Nederland.

We sloten het jaar af met Lianne’s eerste Kerstmis in Fairfield (de Kerstman was haar duidelijk niet vergeten :) ) en haar eerste Oud & Nieuw hebben we thuis gevierd, met vrienden.

Zo, en dat was 2012. And what a year it was!

Lieve vrienden, familie en iedereen die zich voor wat voor reden dan ook door mijn (alweer 8e!) Jaaroverzicht heeft heen geworsteld: Ik wens jullie allemaal een gelukkig en gezond 2013 toe, maak er wat moois van!!

Christmas 2012

Hoera, een nieuwe baan!

Daar zijn we weer ‘s! Laatste keer dat we elkaar spraken was Lianne net geboren… en morgen is ze alweer 8 maanden!

Goed, hoe is het in San Francisco? Lekker! Er is weer een hoop gebeurd de afgelopen maanden. Uiteraard is iedere dag met Lianne een belevenis en alles verandert zo snel! Ze is een ontzettend blije baby, lacht de hele dag door (ok, ze huilt soms ook :) ), ze kruipt, ze kan al staan en sinds vorige week heeft ze ook een paar tandjes! We houden nog steeds iedere dag haar foto-blog bij, dus voor foto’s en video’s van de mooiste baby in de wereld, neem gerust een kijkje op LianneKater.com.

Maar hoe is het met papa Mark? Nou ook voor mij is er een hoop veranderd, afgezien van het vaderschap. Na 6 jaar Tagged, vond ik het mooi geweest. Ik had het bij Tagged tot “engineering manager” geschopt… wat op zich goed voor je ego is, belangrijk doen en alles, maar het begon ineens allemaal erg op “werk” te lijken. Het bedrijf is ook ontzettend gegroeid de afgelopen anderhalf jaar (van 40 naar 160 man)… en dat is op zich goed natuurlijk, maar opeens heb je iedere dag vergaderingen met “collega’s” waar je de naam niet van weet. Nou ja, dat zal voor sommigen de normaalste zaak van de wereld zijn, maar ik heb het meer op de kleinere bedrijven waar je iedereen kent en met z’n allen naar een gezamenlijk doel toe werkt. En vooral dat laatste was niet meer het geval. Maar ja… aan de andere kant, na 6 jaar met alle promoties en salarisverhogingen van dien… en met een pakket secundaire arbeidsomstandigheden (onbeperkt vakantiedagen, iedere 3 weken massage, dagelijks lunch en avondeten bezorgd, om maar wat te noemen) wat je moeilijk ergens anders vindt… dan is het toch best lastig om uit dat “gouden kooitje” te klimmen, zoals dat dan heet.

Uiteindelijk toch maar gedaan dus, en 3 weken geleden begonnen bij een bedrijf waar ik werknemer nummer 9 ben, inclusief oprichters. Op dit moment zitten we nog in “stealth mode”, wat zo veel wil zeggen dat ik er nog niks over mag zeggen. :) Maakt ook verder niet zo veel uit… we zijn een website, we gaan het helemaal maken, en omdat ik pas de 9e werknemer ben, gaat dit bedrijf ongetwijfeld mijn American dream waar maken… toch? :) Nou, dat zullen we allemaal wel zien… voor nu ben ik in ieder geval blij dat ik me weer 100% op het programmeren kan storten, geen vergaderingen meer, ik leer weer ontzettend veel nieuwe dingen… m’n hobby is weer m’n werk!

What else? Nou, we zijn “in between jobs” op een paar kleine vakanties geweest. Eerst een weekje naar Lake Tahoe (waarvan hier de foto’s), wat heerlijk was… lekker in een huisje aan het meer, Cooper was ook mee, Lianne ging mee in het zwembad, het leek wel vakantie!

De week erna zijn we een weekendje naar Phoenix, Arizona geweest, waarvan hier de foto’s. Dit weekend had een paar duidelijke doelen: allereerst was dit Lianne’s eerste Giants UIT wedstrijd, tegen de Diamondbacks. Twee weken eerder was ze al naar haar eerste THUIS wedstrijd geweest (tegen de Dodgers), dus het werd wel tijd, zeg maar. Een kleine zijsprong: de Giants zijn inmiddels kampioen van hun divisie en beginnen zaterdag aan de playoffs, op weg naar de World Series. Het spreekt voor zich dat Michelle en ik kaarten hebben. ;)
Goed, we waren dus naar Phoenix en het tweede doel van deze “reis” was om te ontdekken hoe dat precies werkt: met een baby in het vliegtuig. Zo kwamen we er bijvoorbeeld achter dat je met de kinderwagen tot de gate kunt lopen… who knew!? :) Maar goed, Lianne sliep zowat de hele vlucht, dus dat ging allemaal prima.

Maar goed, we wilden weten hoe dat precies werkt… WANT we komen naar Nederland binnenkort! We moeten nog boeken, maar zoals het er nu uit ziet, komen we voor 2 weken: de laatste week van november en de eerste week van december… inderdaad, voor Sinterklaas! :)

Dus daar sluiten we mee af voor vandaag: we zien jullie over een kleine 2 maanden… en oh ja, als er nog iemand een wieg te leen heeft voor 2 weken… stuur me effe een berichtje! :)

Groeten uit San Francisco!

Hoera, een dochter!

Er waren mooie baby’s bij, maar niet zo lief als jij. Lianne.

Zo, na 40 dagen wordt het wel eens tijd om melding te maken van de geboorte van onze dochter: Lianne Elisabeth Kater! Natuurlijk weten jullie allemaal allang van Lianne’s geboorte en waarschijnlijk weten jullie ook al van Lianne’s eigen website, LianneKater.com.

Maar voor de volledigheid wilde ik alsnog even een stukje op m’n site schrijven, over alle belevenissen van de afgelopen 2 maanden.

Ik weet niet precies hoe het in Nederland werkt, maar hier in Amerika is het redelijk standaard om een zwangerschap niet al te lang door te laten lopen, indien de baby later dan gepland komt. Om precies te zijn: Michelle was 24 januari uitgerekend, maar als de baby er op 1 februari nog niet zou zijn, dan zou het opgewekt moeten worden.

Uiteindelijk raakten we dinsdagavond 31 januari al naar het ziekenhuis. Michelle had eerder die avond gebeld met het ziekenhuis om wat te vragen en ze kreeg te horen dat ze het beste maar gewoon langs kon komen. Het hele “opwek verhaal” kan namelijk wel 2-3 dagen duren, dus als ze ‘s avonds al kwam, dan kon ze meteen aan de medicijnen (om het hele verhaal in gang te zetten), en tegelijkertijd nog een “normale” nacht slapen. Nou ja, normaal in een ziekenhuis bed dan. Michelle’s zus Arlene had de hele week vrij genomen, dus die kwam hier om op Cooper te passen, terwijl Michelle en ik richting het ziekenhuis vertrokken. Een kleine sfeer impressie:

Eenmaal in het ziekenhuis werd ons nogmaals verteld dat het allemaal best lang kon duren en dat het in het ergste geval pas vrijdag zou worden voordat de baby zou komen. Eh, ik had om eerlijk te zijn toch een ander idee bij “opwekken”. Maar goed, het was nu dinsdag avond… vrijdag was “worst case”, dus positieve denker die ik ben, ging ik er vanuit dat we onszelf donderdag wel papa en mama mochten noemen.

Uiteraard wel het dus wel pas vrijdag. Ik zal niet al te diep in gaan op het hoe en waarom (Michelle heeft op Lianne’s site een heel verhaal geschreven over de belevenissen van die 3 dagen), maar in het kort kwam het er op neer het er vrijdagmorgen nog niet genoeg voortgang in zat. Zowel moeder als baby waren inmiddels erg vermoeid, hetgeen een natuurlijke geboorte er niet makkelijker op maakte en zelfs risicovol zou zijn voor de baby. Er zat niks anders op dan de baby via een keizersnee te halen. Na 3 dagen zwoegen was dit natuurlijk het laatste waar Michelle op zat te wachten, maar tegelijkertijd was het ook wel een vreemd soort opluchting: nu wisten we tenminste zeker wanneer de baby zou komen, al was zo’n operatie ook wel heftig natuurlijk.
Wat we op dat moment nog niet wisten, was dat Michelle een baby van 4480 gram in haar buik had. Hadden we dat geweten, dan had een keizersnee waarschijnlijk al veel eerder ter sprake gekomen. Maar ja…

Gelukkig kreeg Michelle niet al te veel tijd om zich bang(er) te maken voor de operatie. Nog geen halfuur nadat we de beslissing hadden genomen, lag Michelle al in de operatiekamer. Ik zou 10 minuten later geroepen worden, zodat ik bij Michelle kon zijn (ze hangen een groot gordijn op, dus je ziet verder niets van de operatie). Die 10 minuten bleken 25 minuten te worden en ik ben nog nooit zo zenuwachtig geweest. Wat een vreemd gevoel: over een paar minuten zou ik vader worden… en tegelijkertijd lag m’n vrouw daar trillend van de medicijnen op een operatietafel. Niet echt wat je je van tevoren voorstelt, zeg maar.

Nou en toen, om 10:55 uur was ze daar dan, onze Lianne. Wat was ze groot! En wat had ze al veel haar! Ze begon vrijwel direct te huilen. Mooi geluid. :) Ze werd schoon gemaakt, gewogen en gemeten. Michelle kon Lianne even snel zien en toen moest Lianne direct met de zuster mee. Hoewel ze wel gewoon kon ademen, klonk het alsof er iets in haar longen zat, wat ze er uit moesten zuigen. Daarnaast had Michelle donderdags even koorts gehad (vanwege de medicijnen) en dat verhoogt het risico op infecties voor de baby, schijnt. Oftewel, Lianne moest 24-48 uur ter observatie op de NICU: Neonatal Intensive Care Unit. Wederom, niet echt wat we ons er van tevoren bij hadden voorgesteld, maar ja… gelukkig was Lianne verder helemaal gezond en zelfs al zou ze een infectie hebben, dan was dat niet echt verontrustend, aldus de zuster.

Hoewel we Lianne natuurlijk het liefst direct bij ons op de kamer hadden gehad, was een vreemd soort “voordeel” wel dat Michelle nu even de tijd had om bij te komen. Een paar uur na de operatie was ze eigenlijk al best weer goed te spreken en konden we dan eindelijk samen onze dochter gaan bekijken. Lianne lag nog steeds op de NICU, met andere baby’s… en daar zagen we eigenlijk pas hoe groot ze was: al die andere baby’s waren veel kleiner! :D

De volgende (zaterdag) ochtend kwam er goed nieuws: in plaats van 48 observatie, vond de dokter 24 uur wel genoeg en Lianne mocht van de NICU af en bij ons op de kamer! Super! We konden haar nu zelf voeden, zwachtelen, oefenen met luiers en al die andere dingen die we nog nooit eerder hadden gedaan. En weet je wat? Het valt allemaal best wel mee, zo moeilijk is het allemaal niet! :)

Het hele weekend kwamen familie en vrienden langs om Lianne te zien… en maandagochtend zouden we naar huis gaan. Eh, niet dus. Nou ja, Michelle en ik wel, maar zondagavond ontdekten ze dat Lianne geelzucht had en dus moest ze in een couveuse, onder een blauwe lamp. Zondagavond ging ze terug naar de NICU en maandag ochtend vertelden ze ons dat ze het beste nog 24 uur langer zou moeten blijven, om van de geelzucht af te komen. Michelle was inmiddels voldoende hersteld om naar huis te mogen en daar is-tie weer: niet bepaald wat we in ons hoofd hadden, maar Michelle en ik gingen met z’n tweeën naar huis, terwijl Lianne pas dinsdag naar huis mocht.

Maandagavond zijn we nog weer terug gegaan om een uurtje bij Lianne te zijn en te helpen met de voeding. Dinsdagochtend belden we het ziekenhuis en daar kwam het verlossende woord: de geelzucht was verdwenen en we mochten Lianne komen ophalen. Eindelijk! Een week geleden begon dit hele avontuur!

Maar ik moet zeggen… na een zware week van allerlei dingen die we niet hadden verwacht, is het sindsdien eigenlijk best goed gegaan allemaal! Bij de “2 weken controle” bleek dat ze (hoe ironisch) niet zwaar genoeg was. Baby’s verliezen altijd 10% gewicht na de geboorte, maar na 2 weken moeten ze weer redelijk op hun geboorte-gewicht zitten. Lianne was nog steeds -10%. Nou ja, toen bleek dus dat we haar veel meer moesten voeden dan wat ons in het ziekenhuis verteld was. Wisten wij veel! Een week later zat ze alsnog terug op haar geboorte-gewicht. :)

En zo leren we iedere dag wel weer wat nieuws. Inmiddels is Lianne 40 dagen jong en zit ze in een fase dat ze af en toe begint te lachen. Alleen dat al maakt het de slapeloze nachten van de laatste weken ZO waard! En het schijnt alleen nog maar mooier te worden, ik geloof het meteen.

Ook hebben we opa en oma Kater inmiddels op bezoek gehad en terwijl ik dit zit te typen, liggen ome Jos en tante Natalie beneden in de logeerkamer te slapen. Zoals gezegd, iedere dag zetten we een fotootje (of soms een video) op Lianne’s site, maar ik zal binnenkort ook ons Flickr fotoalbum weer ‘s updaten. Om de een of andere manier heb ik daar gewoon niet zo veel tijd voor de laatste tijd, ik weet ook niet hoe dat komt. :)

Tot zover mijn ietwat verlate aankondiging van Lianne’s geboorte. Wordt vervolgd!

– Een trotse papa.

Jaaroverzicht 2011

Sjeses, alweer een jaar voorbij! Mijn voornemen voor 2012 is om m’n site wat meer samen te voegen met m’n Twitter en Facebook accounts, want bloggen is zooo 2005! :) Dit jaar wederom een afname in het aantal berichten op m’n site. Het is niet anders, maar ook al schrijf ik komend jaar nog minder berichten, Jaaroverzichten blijf ik sowieso wel schrijven. Het is ieder jaar wel weer effe puzzelen, wat gebeurde ook alweer precies wanneer… maar als het goed is heb ik alles in de juiste volgorde, dus laten we beginnen met de hoogtepunten van het afgelopen jaar!

Net als vorig jaar, begon ook 2011 met de maand januari. Ieder jaar is dat altijd een beetje een suffe maand (al komt daar in het 2012 overzicht waarschijnlijk wel verandering in…) en zo ook in 2011. Enige wat nog wel het vermelden waard was, was dat ik mee mocht lopen in de “Chinese Newyear’s Parade” door San Francisco — alwaar ik de World Series trofee van de Giants mocht begeleiden. Een eer, dat zul je begrijpen. :)

De maand februari was al niet veel spannender dan de maand ervoor, laten we snel doorbladeren naar 4 maart 2011: we adopteerden Cooper! Zucht, terug denkend aan die eerste paar weken met Cooper… het viel niet mee. Onze vorige hond, Timo, bleef altijd zonder problemen alleen thuis… maar Cooper had het (en heeft het nog steeds) niet zo op alleen zijn. De ene keer kwamen we thuis en zaten de scheuren in de gordijnen omdat hij naar buiten wilde… de volgende keer lag de vuilnis over de vloer, exclusief etensresten die Cooper al had “opgeruimd”… ja het was echt lachen met hem! Maar goed, inmiddels is ie een stuk verbeterd en weten we zelf ook hoe we met hem om moeten gaan als ie alleen thuis blijft… Cooper is een geweldig lief beest. Blij dat we hem hebben, absoluut 1 van de hoogtepunten van 2011!

Wat zou een Mark Kater Jaaroverzicht zijn zonder een stukje over de San Francisco Giants? Precies. Eind maart zijn Michelle en ik naar Scottsdale, Arizona gevlogen voor een weekendje “Spring Training”. Dat is zeg maar het voorseizoen, waar je in maart lekker in je korte broek en t-shirt relaxed naar een potje honkbal kunt zitten kijken… heel anders dan in een stadion met 40.000 man. Ik vond het eigenlijk wel te vergelijken met de Haarlemse Honkbalweek, maar dan in Arizona. :)
Meteen de week erna begon het “echte” seizoen en wij hadden voor het eerst seizoenskaarten! Dat was meer een experiment, om te zien hoe moeilijk of makkelijk het zou zijn om kaarten door te verkopen (83 thuiswedstrijden in 6 maanden, daar ga je echt niet allemaal zelf heen), en tegelijkertijd gaf het ons de mogelijkheid om kaartjes te krijgen voor de mooie wedstrijden, zoals Opening Day. Vooral dit seizoen was dat een speciale wedstrijd, omdat de spelers hun World Series ring overhandigd kregen en de “World Series Champions” vlag mochten hijsen. Good times! :)

Eind april nog wat “Dutch Pride” in San Francisco: het Nederlands consulaat had een heuse Koninginnedagviering geregeld, midden in San Francisco, op Union Square. Was erg leuk, met rauwe haring, stroopwafels en flessen Grolsch. Mogen ze vaker organiseren wat mij betreft!

In mei moest ik voor m’n werk naar een congres in Amsterdam. Vervelend natuurlijk, op kosten van de zaak zo’n familiebezoek lange vlucht naar Nederland. Maar wel kort, en zonder Michelle, want we zouden in augustus langer komen, dan voor een “echte” vakantie… eh, ja dat ging niet helemaal door, maar daarover later meer.
Dus ja, het was maar voor een paar dagen, daar schijn ik inmiddels trouwens een beetje de gewoonte van te maken, al was het wel langer dan m’n 2-daagse bezoek tijdens de WK-finale vorig jaar! :)
Maar in een paar dagen kun je een hoop doen… en met een beetje goeie planning kun je ook best veel mensen zien… ik val waarschijnlijk in herhaling als ik dit zeg, maar het is gewoon ontzettend leuk om weer effe met iemand bij te praten die je een lange tijd niet hebt gezien.

Goed, en toen kwamen we na een weekje Nederland weer terug in San Francisco. Het was eind mei en eh tja… Michelle was zwanger! Niet helemaal onverwacht, maar tegelijkertijd ook weer wel… want ZO snel hadden we het eigenlijk niet verwacht! Meerdere zwangerschapstesten kwamen er aan te pas… want ja, die sticks zijn “maar” 99% accuraat, dus je weet het nooit he… maar ze zeiden allemaal hetzelfde: volgend jaar januari worden jullie papa en mama!

In juni meerdere keren naar de dokter geweest… en vooral toen we de echo te zien kregen… wow, dan wordt het opeens allemaal heel echt… er groeit een baby in Michelle’s buik! :)

Helaas kregen we in juli met wat minder leuk nieuws te maken: Michelle’s opa overleed, na een kort ziekbed. Op respectabele leeftijd (91), dat wel, maar natuurlijk evengoed triest. Opa kreeg een militaire begrafenis, omdat hij oorlogsveteraan was, en dat was erg indrukwekkend.
Ook zijn we sinds juli huiseigenaar. Eigenlijk waren we dat al een beetje, maar in juli is het huis officieel op ons naam overgeschreven. Tot nu toe was het huis nog steeds van Michelle’s ouders, die wij “huur” betaalden, maar dat was allemaal omslachtig en nu is het een stuk eenvoudiger: nu hebben we een dikke vette hypotheek aan ons broek hangen! :)

We zouden eigenlijk in augustus naar Nederland komen, maar we besloten om dat maar uit te stellen. Niet dat Michelle niet zou kunnen vliegen met 4 maanden zwangerschap, maar echt ideaal is het allemaal ook niet. Dus in plaats van Zuid-Scharwoude, gingen we nu naar Mendocino. Voor een paar dagen, in een hond-vriendelijk hotel! Mendocino ligt aan de kust, op zo’n 4 uur rijden van San Francisco. Heerlijk een paar dagen met Cooper op het strand, lekker helemaal niks!

Laten we het in de maand september even over m’n werk hebben, want wat dat betreft was het best een enerverend jaar. Eind vorig jaar kreeg ik de opdracht om een mobiele versie van de Tagged website op te zetten. De eerste versie daarvan lanceerden we in april en sindsdien is het qua “traffic” eigenlijk steeds een stijgende lijn geweest. Nou moet ik daar wel bij zeggen dat dit niet (noodzakelijk) is omdat ik zo’n geweldige site op poten heb gezet, het is ook een kwestie van meer mensen die hun mobieltje gebruiken om te internetten, dus meer traffic. Maar toch, zonder een mobiele site geen groei, dus schouderklopje voor Mark… en in september een promotie tot “Engineering Manager”!

Na vele jaren van trouwe dienst werd het in oktober tijd om voorgoed vaarwel te zeggen tegen onze Toyota 4Runner. Een paar jaar geleden hadden we hem al met vervroegd pensioen gestuurd (=de oprit van Michelle’s vader), omdat we een Toyota RAV4 hadden gekocht, maar toen kreeg Michelle een baan bij DreamWorks in Redwood City… en hadden we 2 auto’s nodig: Mark mocht met die ouwe 4Runner te werk. :) Geen punt, mooie wagen, maar 21 jaar is wel vrij oud voor een auto natuurlijk. Dus voor hij z’n winterkuren zou beginnen te vertonen, hebben we hem wederom bij Michelle’s ouders op de oprit geparkeerd en een splinternieuwe Mazda3 gekocht. Mooi bakkie hoor en een stuk zuiniger dan die ouwe 4Runner!

Om de economie nog maar een beetje verder te stimuleren, hebben we in november ook nieuwe ramen in ons huis laten zetten. Dat was eigenlijk het laatste “grote” project wat we voor ogen hadden om het huis op te knappen… de afgelopen jaren hebben we ontzettend veel aan het huis veranderd: alles opnieuw geschilderd, nieuwe verwarming, nieuwe vloerbedekking, nieuwe ramen… het is nu echt ons huis… en oh ja, laten we de babykamer niet vergeten, ook die hebben we de afgelopen maanden behoorlijk baby-klaar gemaakt! :)

En over “baby-klaar” gesproken, een paar weken geleden (op 10 december) werden we door middel van een “Baby Shower” baby-klaargestoomd. Ik geloof dat het in Nederland ook steeds vaker gedaan wordt, een Baby Shower, maar hier is het vaste prik. Uiteraard hadden wij een Baby Shower met een Filipijns tintje, oftewel er kwam ruim 100 man familie op af (en gelukkig ook een aantal van onze vrienden), er was genoeg vreetwerk voor 500 man, de meesten kwamen met kado’s voor de baby, oftewel: ja, we zijn redelijk baby-klaar. :) Natuurlijk alleen wat betreft spullen dan, want verder maak ik me absoluut niet de verbeelding dat we er klaar voor zijn… maar ach, dat hoeft ook niet, we gaan het allemaal gewoon lekker meemaken!

Nou dat was em dan weer, mijn Jaaroverzicht. In Nederland is het inmiddels al 2012, hier duurt het nog een paar uurtjes… en in Nieuw Zeeland is het zowat alweer 2 januari! :)
Mensen, allemaal het allerbeste gewenst voor 2012, vol geluk, gezondheid en gezelligheid! Mocht je nog geen vakantieplannen hebben, kom gerust op kraamvisite in San Francisco!

3…2…1…HAPPY NEW YEAR!!!

De zomer voorbij…

Eerder deze week werd ik er aan herinnerd dat ik al een tijdje niks op m’n blog had geschreven… dus na 4 maanden afwezigheid, hier EINDELIJK weer eens een berichtje vanuit San Francisco.

Waar zal ik eens beginnen? Best veel te melden wat betreft de afgelopen maanden, als ik er nu even over nadenk. Om te beginnen natuurlijk de komst van onze mini-Kater. Michelle is inmiddels ruim 6,5 maand zwanger en mocht je het nog niet gelezen hebben: we verwachten een meisje! De babykamer begint aardig vorm te krijgen en ik geloof dat de uitnodigingen voor de baby shower er deze week uit gaan. Je kan niet zonder, schijnt… ik heb geen idee, Michelle’s zus regelt dat allemaal, ik hoef me er niet druk om te maken en doe dat dus ook niet dan. :)

Maar goed, met Michelle gaat alles voorspoedig. Ze is vandaag toevallig weer voor controle geweest en onze kleine groeit lekker op schema. :) Meer details kun je op de baby site vinden, waar we een paar weken geleden ook “3D echo foto’s” hebben geplaatst… op het eerste gezicht een beetje vreemd, maar tegelijkertijd cool dat ze dus kunnen laten zien; we zagen haar gapen op de echo!
Nou ja en verder laat ik het allemaal maar op me af komen, het vaderschap. Om de een of andere reden wordt me af en toe gevraagd of ik “bang” ben… weet niet waarom ze dat vragen, maar kan me niet echt indenken waar ik bang voor zou moeten zijn. Afgezien van het feit dan dat ik eerder m’n bed uit zal moeten, als je me een beetje kent dan weet je dat ik daar absoluut wel tegenop zie, haha.

Goed, “moving on”, want ook qua werk nog wel wat te melden. Inmiddels werk ik alweer 5 jaar bij Tagged… en gedurende de eerste 4 jaar was het bedrijf eigenlijk redelijk hetzelfde, qua grootte. Er zat wel groei in, maar ik geloof dat er 30 man werkte in 2006… en eind vorig jaar werkte er zo’n 50. Dus wel groei, maar niets vergeleken met dit jaar: we zijn 3x zo groot nu en hebben ruim 150 werknemers. Da’s op zich best een omschakeling, want ineens zijn we nu “volwassen”. En niet alleen het bedrijf is volwassen, ook ondergetekende profiteert mee van de groei: sinds een maand of 2 ben ik “Engineering Manager”. Wat houdt dat in? In het kort komt het er op neer dat ik veel minder tijd heb voor programmeer-werk en me nu vooral bezighoudt met “de grote lijnen” en “people management”. Oftewel ik moet nu mijn collega’s beoordelen, zorgen dat ze lol in hun werk hebben, gemotiveerd zijn, etc. Best een omschakeling dus… maar wel leuk en ontzettend leerzaam allemaal.

Niet dat het er direct mee in verband staat, maar na deze promotie heb ik meteen maar een nieuwe auto gekocht! Haha, nee puur toeval, die nieuwe auto stond al langer in de planning, die oude Toyota 4Runner is inmiddels 21 jaar oud en voordat ie allerlei winter-kuren zou gaan vertonen, leek het me beter om hem met pensioen te laten gaan en em te vervangen door een splinternieuwe Mazda3. Een fotootje:
mazda3
Ik rij er inmiddels een paar weken in en ben bijzonder tevreden over m’n aankoop! De stoel-verwarming leek me in eerste instantie een beetje overdreven, maar blijkt ook bij warme temperaturen best aangenaam voor je rug te zijn… who knew!? :)

Eh, tja ik denk wel dat dat het zo’n beetje is qua hoogtepunten van de afgelopen 4 maanden. Oh ja in augustus zijn we nog een paar dagen naar Mendocino geweest! Mocht je de foto’s nog niet gezien hebben, hier kun je ze vinden.

Tot slot nog even dit: het is duidelijk dat ik niet zo heel vaak meer op mijn blog schrijf… deels door tijdgebrek, maar deels ook omdat het bloggen plaats heeft gemaakt voor “status updates”. Dus mocht je me heel erg missen, volg me dan gewoon op Twitter en/of Facebook, ok? :)

Nou dat was het dan weer voor een korte update… ik bedenk me nu dat als het WEER 4 maanden duurt tot m’n volgende update… dan ben ik op dat moment vader… vreemd hoor. :) Groetjes uit San Francisco!

Opa Benedicto

Eerder deze week is Michelle’s opa overleden.

Opa Benedicto zou over 3 weken 92 jaar oud zijn geworden. Hij was al een tijdje ziek en zijn overlijden kwam niet echt als een verrassing. Natuurlijk was het voor iedereen een nare week, maar aan de andere kant kom je –terug kijkend op zijn leven– ook meer over hem te weten en heb je toch ook heel veel bewondering voor deze man.

Als Nederlander weet ik natuurlijk best wat van de Tweede Wereldoorlog. Vanzelfsprekend is die kennis vooral gericht op de Duitse bezetting. Michelle’s opa was oorlogsveteraan van de Tweede Wereldoorlog, waarin hij aan de kant van het Filipijns/Amerikaanse leger vocht tegen de Japanse bezetters. Wat ik (tot deze week) niet wist, is dat hij de “Dodenmars van Bataan” had overleefd: Zo’n 75.000 krijgsgevangenen (waaronder opa Benedicto) werden door de Japanners gedwongen om te voet 100 km van het ene naar het andere kamp te lopen, kregen geen eten of drinken en werden onderweg door de Japanners gemarteld. Klik op de link om meer te lezen over deze “mars”… behoorlijk bruut allemaal en des te meer respect voor Michelle’s opa dat hij deze oorlogsmisdaden wist te overleven, vele jaren geleden.

Vandaag hebben we opa Benedicto begraven. Voor diegenen die hier geweest zijn, jullie kunnen je wellicht die grote begraafplaats herinneren, vlakbij het vliegveld? Dat is het Golden Gate National Cemetary en daar worden alleen oorlogsveteranen begraven. Je kunt vinden wat je wilt van Amerika’s militaire opvattingen (ook ik ben geen fan), maar dit doen ze toch wel goed, vind ik.
Hoe gemakkelijk zou het geweest zijn om deze man van 91 jaar te “vergeten”. In plaats van hem te vergeten, kreeg hij een militaire begrafenis: de vlag ging halfstok, een Amerikaanse vlag werd over zijn kist gehangen, die werd later vakkundig opgevouwen door 2 soldaten van de “honor guard”, een trompet op de achtergrond… het was zeer indrukwekkend allemaal. (zie hier een filmpje van een zelfde ceremonie). Ik was zelf 1 van de dragers van de kist en ik vond het een grote eer.

Opa Benedicto: rust zacht.

1 2 3 36