Mark Kater .nl

Sjeses, alweer een jaar voorbij! Mijn voornemen voor 2012 is om m’n site wat meer samen te voegen met m’n Twitter en Facebook accounts, want bloggen is zooo 2005! Dit jaar wederom een afname in het aantal berichten op m’n site. Het is niet anders, maar ook al schrijf ik komend jaar nog minder berichten, Jaaroverzichten blijf ik sowieso wel schrijven. Het is ieder jaar wel weer effe puzzelen, wat gebeurde ook alweer precies wanneer… maar als het goed is heb ik alles in de juiste volgorde, dus laten we beginnen met de hoogtepunten van het afgelopen jaar!

Net als vorig jaar, begon ook 2011 met de maand januari. Ieder jaar is dat altijd een beetje een suffe maand (al komt daar in het 2012 overzicht waarschijnlijk wel verandering in…) en zo ook in 2011. Enige wat nog wel het vermelden waard was, was dat ik mee mocht lopen in de “Chinese Newyear’s Parade” door San Francisco — alwaar ik de World Series trofee van de Giants mocht begeleiden. Een eer, dat zul je begrijpen.

De maand februari was al niet veel spannender dan de maand ervoor, laten we snel doorbladeren naar 4 maart 2011: we adopteerden Cooper! Zucht, terug denkend aan die eerste paar weken met Cooper… het viel niet mee. Onze vorige hond, Timo, bleef altijd zonder problemen alleen thuis… maar Cooper had het (en heeft het nog steeds) niet zo op alleen zijn. De ene keer kwamen we thuis en zaten de scheuren in de gordijnen omdat hij naar buiten wilde… de volgende keer lag de vuilnis over de vloer, exclusief etensresten die Cooper al had “opgeruimd”… ja het was echt lachen met hem! Maar goed, inmiddels is ie een stuk verbeterd en weten we zelf ook hoe we met hem om moeten gaan als ie alleen thuis blijft… Cooper is een geweldig lief beest. Blij dat we hem hebben, absoluut 1 van de hoogtepunten van 2011!

Wat zou een Mark Kater Jaaroverzicht zijn zonder een stukje over de San Francisco Giants? Precies. Eind maart zijn Michelle en ik naar Scottsdale, Arizona gevlogen voor een weekendje “Spring Training”. Dat is zeg maar het voorseizoen, waar je in maart lekker in je korte broek en t-shirt relaxed naar een potje honkbal kunt zitten kijken… heel anders dan in een stadion met 40.000 man. Ik vond het eigenlijk wel te vergelijken met de Haarlemse Honkbalweek, maar dan in Arizona.
Meteen de week erna begon het “echte” seizoen en wij hadden voor het eerst seizoenskaarten! Dat was meer een experiment, om te zien hoe moeilijk of makkelijk het zou zijn om kaarten door te verkopen (83 thuiswedstrijden in 6 maanden, daar ga je echt niet allemaal zelf heen), en tegelijkertijd gaf het ons de mogelijkheid om kaartjes te krijgen voor de mooie wedstrijden, zoals Opening Day. Vooral dit seizoen was dat een speciale wedstrijd, omdat de spelers hun World Series ring overhandigd kregen en de “World Series Champions” vlag mochten hijsen. Good times!

Eind april nog wat “Dutch Pride” in San Francisco: het Nederlands consulaat had een heuse Koninginnedagviering geregeld, midden in San Francisco, op Union Square. Was erg leuk, met rauwe haring, stroopwafels en flessen Grolsch. Mogen ze vaker organiseren wat mij betreft!

In mei moest ik voor m’n werk naar een congres in Amsterdam. Vervelend natuurlijk, op kosten van de zaak zo’n familiebezoek lange vlucht naar Nederland. Maar wel kort, en zonder Michelle, want we zouden in augustus langer komen, dan voor een “echte” vakantie… eh, ja dat ging niet helemaal door, maar daarover later meer.
Dus ja, het was maar voor een paar dagen, daar schijn ik inmiddels trouwens een beetje de gewoonte van te maken, al was het wel langer dan m’n 2-daagse bezoek tijdens de WK-finale vorig jaar!
Maar in een paar dagen kun je een hoop doen… en met een beetje goeie planning kun je ook best veel mensen zien… ik val waarschijnlijk in herhaling als ik dit zeg, maar het is gewoon ontzettend leuk om weer effe met iemand bij te praten die je een lange tijd niet hebt gezien.

Goed, en toen kwamen we na een weekje Nederland weer terug in San Francisco. Het was eind mei en eh tja… Michelle was zwanger! Niet helemaal onverwacht, maar tegelijkertijd ook weer wel… want ZO snel hadden we het eigenlijk niet verwacht! Meerdere zwangerschapstesten kwamen er aan te pas… want ja, die sticks zijn “maar” 99% accuraat, dus je weet het nooit he… maar ze zeiden allemaal hetzelfde: volgend jaar januari worden jullie papa en mama!

In juni meerdere keren naar de dokter geweest… en vooral toen we de echo te zien kregen… wow, dan wordt het opeens allemaal heel echt… er groeit een baby in Michelle’s buik!

Helaas kregen we in juli met wat minder leuk nieuws te maken: Michelle’s opa overleed, na een kort ziekbed. Op respectabele leeftijd (91), dat wel, maar natuurlijk evengoed triest. Opa kreeg een militaire begrafenis, omdat hij oorlogsveteraan was, en dat was erg indrukwekkend.
Ook zijn we sinds juli huiseigenaar. Eigenlijk waren we dat al een beetje, maar in juli is het huis officieel op ons naam overgeschreven. Tot nu toe was het huis nog steeds van Michelle’s ouders, die wij “huur” betaalden, maar dat was allemaal omslachtig en nu is het een stuk eenvoudiger: nu hebben we een dikke vette hypotheek aan ons broek hangen!

We zouden eigenlijk in augustus naar Nederland komen, maar we besloten om dat maar uit te stellen. Niet dat Michelle niet zou kunnen vliegen met 4 maanden zwangerschap, maar echt ideaal is het allemaal ook niet. Dus in plaats van Zuid-Scharwoude, gingen we nu naar Mendocino. Voor een paar dagen, in een hond-vriendelijk hotel! Mendocino ligt aan de kust, op zo’n 4 uur rijden van San Francisco. Heerlijk een paar dagen met Cooper op het strand, lekker helemaal niks!

Laten we het in de maand september even over m’n werk hebben, want wat dat betreft was het best een enerverend jaar. Eind vorig jaar kreeg ik de opdracht om een mobiele versie van de Tagged website op te zetten. De eerste versie daarvan lanceerden we in april en sindsdien is het qua “traffic” eigenlijk steeds een stijgende lijn geweest. Nou moet ik daar wel bij zeggen dat dit niet (noodzakelijk) is omdat ik zo’n geweldige site op poten heb gezet, het is ook een kwestie van meer mensen die hun mobieltje gebruiken om te internetten, dus meer traffic. Maar toch, zonder een mobiele site geen groei, dus schouderklopje voor Mark… en in september een promotie tot “Engineering Manager”!

Na vele jaren van trouwe dienst werd het in oktober tijd om voorgoed vaarwel te zeggen tegen onze Toyota 4Runner. Een paar jaar geleden hadden we hem al met vervroegd pensioen gestuurd (=de oprit van Michelle’s vader), omdat we een Toyota RAV4 hadden gekocht, maar toen kreeg Michelle een baan bij DreamWorks in Redwood City… en hadden we 2 auto’s nodig: Mark mocht met die ouwe 4Runner te werk. Geen punt, mooie wagen, maar 21 jaar is wel vrij oud voor een auto natuurlijk. Dus voor hij z’n winterkuren zou beginnen te vertonen, hebben we hem wederom bij Michelle’s ouders op de oprit geparkeerd en een splinternieuwe Mazda3 gekocht. Mooi bakkie hoor en een stuk zuiniger dan die ouwe 4Runner!

Om de economie nog maar een beetje verder te stimuleren, hebben we in november ook nieuwe ramen in ons huis laten zetten. Dat was eigenlijk het laatste “grote” project wat we voor ogen hadden om het huis op te knappen… de afgelopen jaren hebben we ontzettend veel aan het huis veranderd: alles opnieuw geschilderd, nieuwe verwarming, nieuwe vloerbedekking, nieuwe ramen… het is nu echt ons huis… en oh ja, laten we de babykamer niet vergeten, ook die hebben we de afgelopen maanden behoorlijk baby-klaar gemaakt!

En over “baby-klaar” gesproken, een paar weken geleden (op 10 december) werden we door middel van een “Baby Shower” baby-klaargestoomd. Ik geloof dat het in Nederland ook steeds vaker gedaan wordt, een Baby Shower, maar hier is het vaste prik. Uiteraard hadden wij een Baby Shower met een Filipijns tintje, oftewel er kwam ruim 100 man familie op af (en gelukkig ook een aantal van onze vrienden), er was genoeg vreetwerk voor 500 man, de meesten kwamen met kado’s voor de baby, oftewel: ja, we zijn redelijk baby-klaar. Natuurlijk alleen wat betreft spullen dan, want verder maak ik me absoluut niet de verbeelding dat we er klaar voor zijn… maar ach, dat hoeft ook niet, we gaan het allemaal gewoon lekker meemaken!

Nou dat was em dan weer, mijn Jaaroverzicht. In Nederland is het inmiddels al 2012, hier duurt het nog een paar uurtjes… en in Nieuw Zeeland is het zowat alweer 2 januari!
Mensen, allemaal het allerbeste gewenst voor 2012, vol geluk, gezondheid en gezelligheid! Mocht je nog geen vakantieplannen hebben, kom gerust op kraamvisite in San Francisco!

3…2…1…HAPPY NEW YEAR!!!

Eerder deze week werd ik er aan herinnerd dat ik al een tijdje niks op m’n blog had geschreven… dus na 4 maanden afwezigheid, hier EINDELIJK weer eens een berichtje vanuit San Francisco.

Waar zal ik eens beginnen? Best veel te melden wat betreft de afgelopen maanden, als ik er nu even over nadenk. Om te beginnen natuurlijk de komst van onze mini-Kater. Michelle is inmiddels ruim 6,5 maand zwanger en mocht je het nog niet gelezen hebben: we verwachten een meisje! De babykamer begint aardig vorm te krijgen en ik geloof dat de uitnodigingen voor de baby shower er deze week uit gaan. Je kan niet zonder, schijnt… ik heb geen idee, Michelle’s zus regelt dat allemaal, ik hoef me er niet druk om te maken en doe dat dus ook niet dan.

Maar goed, met Michelle gaat alles voorspoedig. Ze is vandaag toevallig weer voor controle geweest en onze kleine groeit lekker op schema. Meer details kun je op de baby site vinden, waar we een paar weken geleden ook “3D echo foto’s” hebben geplaatst… op het eerste gezicht een beetje vreemd, maar tegelijkertijd cool dat ze dus kunnen laten zien; we zagen haar gapen op de echo!
Nou ja en verder laat ik het allemaal maar op me af komen, het vaderschap. Om de een of andere reden wordt me af en toe gevraagd of ik “bang” ben… weet niet waarom ze dat vragen, maar kan me niet echt indenken waar ik bang voor zou moeten zijn. Afgezien van het feit dan dat ik eerder m’n bed uit zal moeten, als je me een beetje kent dan weet je dat ik daar absoluut wel tegenop zie, haha.

Goed, “moving on”, want ook qua werk nog wel wat te melden. Inmiddels werk ik alweer 5 jaar bij Tagged… en gedurende de eerste 4 jaar was het bedrijf eigenlijk redelijk hetzelfde, qua grootte. Er zat wel groei in, maar ik geloof dat er 30 man werkte in 2006… en eind vorig jaar werkte er zo’n 50. Dus wel groei, maar niets vergeleken met dit jaar: we zijn 3x zo groot nu en hebben ruim 150 werknemers. Da’s op zich best een omschakeling, want ineens zijn we nu “volwassen”. En niet alleen het bedrijf is volwassen, ook ondergetekende profiteert mee van de groei: sinds een maand of 2 ben ik “Engineering Manager”. Wat houdt dat in? In het kort komt het er op neer dat ik veel minder tijd heb voor programmeer-werk en me nu vooral bezighoudt met “de grote lijnen” en “people management”. Oftewel ik moet nu mijn collega’s beoordelen, zorgen dat ze lol in hun werk hebben, gemotiveerd zijn, etc. Best een omschakeling dus… maar wel leuk en ontzettend leerzaam allemaal.

Niet dat het er direct mee in verband staat, maar na deze promotie heb ik meteen maar een nieuwe auto gekocht! Haha, nee puur toeval, die nieuwe auto stond al langer in de planning, die oude Toyota 4Runner is inmiddels 21 jaar oud en voordat ie allerlei winter-kuren zou gaan vertonen, leek het me beter om hem met pensioen te laten gaan en em te vervangen door een splinternieuwe Mazda3. Een fotootje:

Ik rij er inmiddels een paar weken in en ben bijzonder tevreden over m’n aankoop! De stoel-verwarming leek me in eerste instantie een beetje overdreven, maar blijkt ook bij warme temperaturen best aangenaam voor je rug te zijn… who knew!?

Eh, tja ik denk wel dat dat het zo’n beetje is qua hoogtepunten van de afgelopen 4 maanden. Oh ja in augustus zijn we nog een paar dagen naar Mendocino geweest! Mocht je de foto’s nog niet gezien hebben, hier kun je ze vinden.

Tot slot nog even dit: het is duidelijk dat ik niet zo heel vaak meer op mijn blog schrijf… deels door tijdgebrek, maar deels ook omdat het bloggen plaats heeft gemaakt voor “status updates”. Dus mocht je me heel erg missen, volg me dan gewoon op Twitter en/of Facebook, ok?

Nou dat was het dan weer voor een korte update… ik bedenk me nu dat als het WEER 4 maanden duurt tot m’n volgende update… dan ben ik op dat moment vader… vreemd hoor. Groetjes uit San Francisco!

Eerder deze week is Michelle’s opa overleden.

Opa Benedicto zou over 3 weken 92 jaar oud zijn geworden. Hij was al een tijdje ziek en zijn overlijden kwam niet echt als een verrassing. Natuurlijk was het voor iedereen een nare week, maar aan de andere kant kom je –terug kijkend op zijn leven– ook meer over hem te weten en heb je toch ook heel veel bewondering voor deze man.

Als Nederlander weet ik natuurlijk best wat van de Tweede Wereldoorlog. Vanzelfsprekend is die kennis vooral gericht op de Duitse bezetting. Michelle’s opa was oorlogsveteraan van de Tweede Wereldoorlog, waarin hij aan de kant van het Filipijns/Amerikaanse leger vocht tegen de Japanse bezetters. Wat ik (tot deze week) niet wist, is dat hij de “Dodenmars van Bataan” had overleefd: Zo’n 75.000 krijgsgevangenen (waaronder opa Benedicto) werden door de Japanners gedwongen om te voet 100 km van het ene naar het andere kamp te lopen, kregen geen eten of drinken en werden onderweg door de Japanners gemarteld. Klik op de link om meer te lezen over deze “mars”… behoorlijk bruut allemaal en des te meer respect voor Michelle’s opa dat hij deze oorlogsmisdaden wist te overleven, vele jaren geleden.

Vandaag hebben we opa Benedicto begraven. Voor diegenen die hier geweest zijn, jullie kunnen je wellicht die grote begraafplaats herinneren, vlakbij het vliegveld? Dat is het Golden Gate National Cemetary en daar worden alleen oorlogsveteranen begraven. Je kunt vinden wat je wilt van Amerika’s militaire opvattingen (ook ik ben geen fan), maar dit doen ze toch wel goed, vind ik.
Hoe gemakkelijk zou het geweest zijn om deze man van 91 jaar te “vergeten”. In plaats van hem te vergeten, kreeg hij een militaire begrafenis: de vlag ging halfstok, een Amerikaanse vlag werd over zijn kist gehangen, die werd later vakkundig opgevouwen door 2 soldaten van de “honor guard”, een trompet op de achtergrond… het was zeer indrukwekkend allemaal. (zie hier een filmpje van een zelfde ceremonie). Ik was zelf 1 van de dragers van de kist en ik vond het een grote eer.

Opa Benedicto: rust zacht.

Weten jullie nog, ruim 2 jaar geleden schreef ik een bericht met dezelfde titel. Destijds ging het om onze hond Timo, maar omdat iedereen steeds maar vroeg of het niet ‘s tijd werd voor kinderen… leek me dat toen wel een geschikte titel.

Dat was begin 2009. Het was toen nog veel te vroeg voor kinderen. We wilden eerst nog reizen. Ik wilde eerst nog naar Italie. Michelle wilde eerst nog naar DisneyWorld. Nou ja eigenlijk hebben we nog wel een heel aantal locaties op ons verlanglijstje staan, maar Italie en DisneyWorld hebben we in ieder geval gezien… en tussendoor ben ik ook nog 4 keer terug in Nederland geweest!

En nu we het daar toch net over hebben: ik had nog niks geschreven over mijn laatste bezoek aan Nederland, vorige maand. Het was wederom een kort bezoek van slechts een week, maar in die week heb ik veel vrienden en familie gesproken en het was goed om weer effe “thuis” te zijn. Oh en het congres in Amsterdam was ook best interessant trouwens. De laatste zaterdag vierden Jos en ik onze verjaardag samen, wat erg gezellig was (alleen jammer dat ik alweer om 7 uur op Schiphol moest zijn zondagochtend).

Maar waar ik het effe over wilde hebben was de vrijdagavond. We hadden met “de mannen” een jukeboxavondje gepland, zoals altijd vaste prik. Echter dit keer was het toch anders. We zaten met Stefan, Menno, Mark, Ron en Erwin… en Menno en ik waren de enigen zonder kinderen! Nou ja, Ron was op dat moment ook nog geen papa, maar dat is sinds een paar dagen ook veranderd: Welkom op de wereld, Cas!
Maar ik bedoel, een kleine 6 jaar geleden was ik de eerste die ging trouwen… en nu zat ik hier in de minderheid tussen alle vaders!? Dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn!

Ok, ok, laten we het dan niet langer uitstellen, hier komt ie dan… op de verjaardag van papa Dirk (of moet ik zeggen, opa Dirk) mag de hele wereld het eindelijk weten: er komt een “echte” gezinsuitbreiding in huize Kater, want: MICHELLE IS ZWANGER!!!

Het is inmiddels 11 weken en we hebben vorige week voor het eerst een hartje zien kloppen… vreemd, mooi, spannend, het is het allemaal in 1! Vanzelfsprekend hebben we meteen een baby-site opgezet, waar Michelle een paar dagen geleden de eerste foto van de echo heeft opgezet. Nieuws omtrent de “baby Kater” kun je vinden op http://baby.markandmeesh.com, waar je uiteraard ook een berichtje voor Michelle kunt achterlaten.

Rest mij opa Dirk nog een fijne verjaardag toe te wensen vandaag… maar dat gaat vast wel lukken!

Groeten uit San Francisco!

Allereerst: Vrolijk Pasen! Das toch altijd een lastige hoor hier… in Nederland heb je Goede Vrijdag en dan 2e Paasdag… lekker lang weekend. Hier is het een “gewoon” weekend van 2 dagen. Nou ja, maakt niet uit, wij hebben binnenkort wel weer een Memorial Day “3-day weekend” ofzo.

En daarnaast heb ik sowieso niet echt te klagen hoor… we hebben bij Tagged tegenwoordig “unlimited vacation time”, wat in principe betekent dat je geen vakantie- of ziektedagen hebt, maar vakantie kunt nemen wanneer je maar wilt. Nou ja dat is in theorie hoor, in de praktijk komt het er op neer dat je manager je vakantie moet goedkeuren, en je manager keurt het echt niet goed als je iedere maand een week vrij neemt. Maar das logisch, denk ik?

Ter zake. Heel wat verandering sinds de “februari update“! Om te beginnen: sinds 4 maart hebben we weer een hond! Het is inmiddels alweer een jaar geleden dat we afscheid moesten nemen van Timo… en sinds januari zijn we gaan zoeken naar een nieuwe hond. Uiteindelijk duurde het tot maart tot we Cooper vonden. Hij is 2,5 jaar oud, een mix tussen een Duitse Herder en een Rottweiler en we hebben hem geadopteerd bij de SPCA in San Francisco. Het is echt weer leuk om een hond in huis te hebben!
Uiteraard duurde het wel even voordat Cooper zich thuis voelde bij ons… of eigenlijk, hij voelde zich TE gehecht aan ons en als we em alleen in de keuken lieten dan raakte hij in paniek. Kalender van de muur, lamellen naar de klote… echt, geweldig zo’n hond! Maar goed, we zijn nu anderhalve maand verder en het gaat steeds beter met hem… hij slaapt nu de hele dag door in de keuken, zonder van alles te slopen… en daarnaast neem ik hem ook 2-3 dagen per week mee naar m’n werk… wat ie uiteraard helemaal geweldig vindt, al die aandacht die hij daar de hele dag krijgt!

Verder zijn we eind maart naar Giants Spring Training in Scottsdale, Arizona geweest. Heerlijk een weekendje weg, in het warme weer van Arizona, met ‘s avonds oefenwedstrijden van de Giants, ter voorbereiding op het seizoen (wat inmiddels begonnen is)… en verder lekker niks. Oh ja we zijn naar de meest luxe bioscoop die je je kunt voorstellen geweest! Echt. Niet. Normaal! Elektrische stoelen waarin je languit kon liggen… een ober die je voor en tijdens de film voorziet van een biertje en een patatje… en dat in een bioscoop! Als je ooit in Amerika bent en een “IPic” bioscoop tegenkomt: het is prijzig, maar het is het absoluut waard om een keertje te ervaren!

Tot slot wat nieuws wat betreft m’n werk, aangezien ik daar toch nog steeds wel de meeste tijd aan besteed. In m’n vorige update schreef ik al dat ik tegenwoordig “chef mobiele eenheid” ben bij Tagged en eind maart hebben we de eerste versie van “Tagged Mobile Web” gelanceerd. Dit feit werd door verschillende internet nieuws sites opgepikt en dat was best cool… normaal werk ik altijd aan “site features”, maar de mobiele site is een compleet nieuwe site en dat is echt “mijn ding”… en als daar over wordt geschreven na er maanden aan gewerkt te hebben, dan is dat leuk!

Dus daar was en ben ik nog steeds druk mee… en wat wil nu het geval: over 2 weken is er een conferentie in Amsterdam, genaamd Mobilism. En als “chief mobile” mag ik daar natuurlijk niet ontbreken! 8 mei kom ik aan in Nederland. 12 en 13 mei ben ik in Amsterdam voor “Mobilism”. 15 mei vlieg ik weer terug naar San Francisco… maar belangrijker: 14 mei vier ik samen met Jos m’n verjaardag! Jos behaalde vorige maand de meer dan respectabele leeftijd van 30 jaren jong… en zelf ben ik alweer bijna 32… dus dat gaan we vieren! Als je in de buurt bent… en je weet waar Jos woont… dan ben je bij deze uitgenodigd voor een biertje! Gezellig? Dat dacht ik ook! Tot over een paar weken!

Oh ja nog even snel dit, in de hoop dat ik het niet 30 keer hoef uit te leggen in Nederland: deze reis wordt door de zaak betaald, dus helaas kom ik alleen, zonder Michelle. Beetje jammer natuurlijk, maar het goeie nieuws is dat we hebben besloten om dan maar later deze zomer met z’n tweeën naar Nederland te komen. Het is voor Michelle alweer 2 jaar geleden inmiddels, dus ze wil iedereen ook wel weer een keertje spreken. We hebben nog geen datum geprikt verder, maar dan weten jullie het alvast…

Groeten!

Eind februari, hoog tijd voor het eerste nieuws van 2011. Zal het kort en bondig proberen te houden, weet niet of dat gaat lukken.

De afgelopen paar maanden waren druk! Eind december ben ik aan een nieuwe functie begonnen. D.w.z. ik werk nog steeds bij Tagged, maar sinds december ben ik verantwoordelijk voor “de mobiele versie” van Tagged. Dat is iets wat op dit moment nog niet echt bestaat (al hebben we wel “apps”) en dus is het allemaal nieuw. Daarnaast is het een interessant project omdat we sinds een paar maanden een kantoor in China hebben… en dus moet ik samenwerken met Chinese “collega’s”. Dat brengt problemen met zich mee (taal), maar het maakt werk gaat wel supersnel: Als ik ‘s avonds naar huis ga, begint hun werkdag, en andersom… 24-uurs economie zeg maar. Verder schijnt het ook in de planning te liggen dat ik over enkele weken naar Peking moet, om het team daar te ontmoeten… het gaat goed met Tagged, zullen we maar zeggen.
En nu we het toch over snoepreisjes hebben: in mei is er een conferentie in Amsterdam, over “het mobiele web” en tja daar moet ik heen natuurlijk! Dus van 7 tot 15 mei is deze jongen weer even terug in Nederland.

Overigens kom ik wel alleen, want Michelle moet werken. Het goeie nieuws daarbij is dat haar contract bij ILM voor een 2e keer is verlengd en waar ze oorspronkelijk tot half maart voor ILM zou werken, is dat nu verlengd tot eind mei. Maar ja, dat betekent dus wel dat ik alleen naar Nederland kom… en dat we dus misschien maar een 2e vakantie voor later in de zomer moeten plannen… we shall see.

Ok nou dat dus wat betreft werk… ik heb het nog niet eens over de Giants gehad! Zoals viel te verwachten, is iedereen hier nu opeens Giants fan en dus wordt het lastig om dit seizoen aan goeie kaarten te komen. Dus DE oplossing: seizoenskaarten! Tot dit jaar vond ik dat eigenlijk nooit zo’n goed idee, want een seizoenskaart voor de Giants staat gelijk aan 81 thuiswedstrijden in 6 maanden tijd… en dat is gewoon veel te veel honkbal, zelfs voor mij en Michelle! Maar ja, het voordeel van dat iedereen hier nu Giants fan is, is dat het dit seizoen makkelijker dan ooit zal zijn om kaarten door te verkopen (special price, only for you), dus welja, zet het maar op die creditcard, wij aan de seizoenskaarten!
Verder hebben we ook een kleine weekend-trip naar Arizona geboekt voor volgende maand, voor “Spring Training”. Dat is hier altijd in maart, de maand voordat het seizoen begint: Major League teams spelen onderling oefenwedstrijden in kleine stadions in de woestijn van Arizona, waar het rond deze tijd goed toeven is (nog niet TE heet, hoop ik) en daar zijn we nog nooit geweest, dus nu als seizoenskaarthouders moeten we natuurlijk wel effe heen…

Nou dat was het wel geloof ik voor de eerste 2 maanden van het jaar. Jullie nog nieuws?

Ik heb effe zitten tellen, maar qua berichten op m’n website was 2010 bepaald geen geweldig jaar! Dit is pas m’n 10e bericht… das niet echt veel! Heb ook verder geen idee wie m’n berichten nog steeds leest, maar dat maakt ook niet zo veel uit eigenlijk… ik schrijf ze voornamelijk voor mezelf en vooral deze Jaaroverzichten zijn een paar jaar later altijd leuk om nog eens na te lezen.

Maar goed, leuk dat je met me mee leest. Laten we in de laatste week van 2010 nog even terugblikken op het jaar… want ik mag dan niet zo gek veel op m’n site geschreven hebben in 2010, toch was er behoorlijk wat te melden!

Het jaar begon helaas niet zo heel leuk… of beter: helemaal niet leuk. Begin januari begon onze hond Timo vreemd te ademen en minder te eten, alsof ie ergens last van had. Je hebt het allemaal wel op m’n site kunnen lezen, het was foute boel en hoewel we lange tijd hoop hadden dat het allemaal goed zou komen, helaas mocht het niet zo zijn voor hem. Verschillende medicijnen en zelfs operaties, het mocht allemaal niet baten en op 8 april hebben we hem in laten slapen… er zat niks anders meer op.
Tja, dat was toch wel een behoorlijke klap, voor zowel Michelle als mij zelf… en we missen hem nog steeds iedere dag, maar ja, that’s life… zeggen ze dan.

Maar laten we niet te snel gaan… want in februari hadden we namelijk al het eerste Nederlandse bezoek van het jaar: uncle Peter & auntie Poer, m’n poer- en peetouders, gingen de Olympische Spelen in Vancouver kijken (weet je wel, die van die onvergetelijke Sven Kramer wissel) en omdat ze toch “in de buurt” waren, kwamen ze eerst een paar dagen hier langs. Was erg gezellig, en kleine dingen zoals naar schaatsen op tv kijken… heerlijk Nederlands, en dat in San Francisco.

In maart eigenlijk niet zo heel veel bijzonders. We hebben woonkamer en de hal opgeknapt / geschilderd… en daarmee hadden we eindelijk het hele huis in “onze” kleuren… nou ja, op de groene vloerbedekking na dan, maar daar over later meer.
Verder natuurlijk de diverse bezoeken aan het dieren ziekenhuis… maar “gelukkig” hadden we ook nog de afleiding van het plannen van een vrijgezellen weekend, voor onze vrienden Cyrus en Bekki, die in mei gingen trouwen.

Dat weekend was in april en met 20 personen zijn we een weekend naar Las Vegas geweest. Best een hoop geregel, maar heel leuk en geen stuiver gegokt het hele weekend, omdat we het gewoon te druk hadden met allerlei andere activiteiten!

In mei het tweede Nederlandse bezoek van het jaar: Menno en Leon kwamen langs voor m’n verjaardag! En wat doe je dan? Dan ga je midget-golfen, natuurlijk!! Na een heerlijke middag “golfen” in de zon, zijn we vervolgens naar de motorverhuur in de stad gereden, alwaar 2 vette Harley Davidson’s voor de mannen klaar stonden! Hiermee zouden ze 2 dagen later hun vakantie voortzetten: een motorrit van San Francisco naar Houston, en vervolgens per auto naar Miami… ja de mannen hebben behoorlijk wat miles gemaakt!
Ter afsluiting van hun vakantie kwamen ze vanuit Miami weer terug naar San Francisco en mocht ik ze de volgende ochtend in alle vroegte nog effe naar het vliegveld brengen… precies, ruim een half jaar later kan ik daar nog steeds kwaad om worden!!
Verder kregen we in mei te maken met een heuse overstroming! Een ondergrondse hoofdleiding was gesprongen, in de straat verderop, bovenop de heuvel. Al dat water stroomde de heuvel af, bij ons de benedenverdieping binnen! De gemeente was echter goed voorbereid op dit soort “ongelukjes”, want nog voordat de dag voorbij was, had een complete schoonmaakploeg de hele vloer er al uit gesloopt en alle meubels waren naar een tijdelijk depot verhuisd. Ongekend hoe snel dat allemaal ging! Een paar maanden later zou alles (betaald door de gemeente) er weer als nieuw uit zien, inclusief nieuwe vloer en een schadevergoeding voor de (oude) meubels die ze hadden moeten weg gooien.

Menno en Leon waren nog geen week vertrokken, of Ron en Linda kwamen in juni naar San Francisco. Ze kwamen niet logeren, want ze hadden al hun hotels al via het reisbureau geboekt, maar natuurlijk kwamen ze wel even langs voor een biertje uit de Beertender.
En de week daarna stonden m’n vader en moeder alweer op de stoep! Inmiddels was het WK ook begonnen, dus dat was heerlijk vroeg eruit om 5:00 uur ‘s ochtends. Michelle zat toen net in haar laatste week van de film waar ze aan werkte… en hoewel dat normaal altijd wel betekent dat ze dan lange dagen maakt, dit keer was het wel heel extreem! Nederland-Japan begon om 5:00 uur, en Michelle kwam een uur daarvoor pas thuis… ik vond het wel een beetje lullig van d’r dat ze halverwege de wedstrijd in slaap viel…
Na eerst een week in San Francisco, zijn we de tweede week naar Las Vegas gereden. Voor de oplettende lezer: dit was voor ons inderdaad de 3e keer in 9 maanden dat we naar Las Vegas gingen. Blijft leuk hoor, al denk ik wel dat we nu effe een tijdje klaar zijn met Las Vegas.
Onderweg naar Las Vegas zijn we door Kings Canyon en Sequioa National Park gereden. Na een overnachting in Bakersfield, hebben we Nederland van Kameroen zien winnen in Lancaster, een stadje wat niet al te ver van Los Angeles vandaan ligt.
In Las Vegas zijn we naar de Beatles LOVE show geweest… en kwam het dit keer wel van gokken… helaas ben ik nog steeds niet al te behendig in het “winnen”. Maar goed, zo blij als een kind dat ze in de Nike winkel een Nederlands Elftal shirt voor me hadden… prima om Nederland-Slowakije in te kijken!
Ter afsluiting van de vakantie zijn we terug in San Francisco natuurlijk nog even naar een wedstrijd van de Giants (tegen de Dodgers) geweest.

Inmiddels werd het juli het Nederlands Elftal denderde lekker verder tijdens het WK. Hier in Amerika was de interesse in het WK redelijk weg, zodra “team USA” was uitgeschakeld, dus nadat Nederland in de kwartfinale van Brazilië had gewonnen, heb ik een retourtje Amsterdam geboekt, want het kon toch niet zo zijn dat ik de WK finale zou gaan kijken met een zooitje gasten die ik moest uitleggen wat buitenspel is. Mocht Oranje de halve finale van Uruguay verliezen, dan kon ik de vlucht altijd nog cancelen, maar gelukkig hoefde dat niet.
Helaas verliep de WK finale niet zoals gehoopt, maar voor mij was het evengoed geweldig om gewoon weer effe terug in Nederland te zijn en de oranje-gekte mee te maken.
Twee dagen later zat ik weer terug in het vliegtuig naar San Francisco… wat je noemt een bliksembezoek, maar wel onvergetelijk!

In juli en augustus hebben we ook dit jaar weer een team van de Junior Giants gecoacht. Dit was het 2e jaar dat we dat deden, 8 weken lang iedere zaterdag die kids van 6-9 jaar oud “coachen” tijdens anderhalf uur honkbal. Onwijs leuk en helemaal leuk dat “ons” team dit jaar 1 van de teams was die een zaterdag in het stadion van de “echte” Giants mocht spelen.
Verder vierden Michelle en ik in augustus ons eerste “lustrum”… alweer 5 jaar getrouwd!

Hadden we in juni Ron op bezoek, in september kwam z’n zusje Mary langs, met haar vriend Sjoerd. Onverwachts, maar hartstikke leuk! Ik heb Sjoerd vanzelfsprekend alles bijgebracht over de Giants, we hebben een wedstrijd in een sportsbar gekeken en we zijn naar het stadion geweest (helaas speelden de Giants niet thuis tijdens hun bezoek). Rond die tijd stonden de Giants nog gedeeld 1e met 2 andere teams en het zou uiteindelijk pas op de laatste (162e) competitiedag beslist worden… uiteraard met de Giants als winnaar van de National League West.

En dat betekende dat de Giants voor het eerst sinds 2003 weer naar de playoffs gingen in oktober… of zoals we dat hier noemen: “Orange October“. En wat een oktober zou het worden. We hadden kaartjes voor de 1e en 2e wedstrijd van de eerste ronde tegen de Atlanta Braves. Geweldige sfeer in het stadion, die ik me nog kon herinneren van 2002, maar die ik sindsdien niet meer gezien had… het feit dat Tim Lincecum een “complete game shutout” met 14 “strikeouts” gooide, kwam die sfeer natuurlijk alleen maar ten goede. ZO gaaf!

Noem het slechte planning, maar na die eerste 2 wedstrijden gingen we op vakantie naar Orlando, Florida, niet al te ver van Atlanta. Was wel leuk hoor, om door Disney World te lopen met m’n Giants t-shirt, tussen alle Braves petjes. Verder een heerlijk relaxte vakantie, lekker weer… Disney World is ZO groot… het is te vergelijken met een provincie, met snelwegen tussen de (4) verschillende Disney parken. Behalve Disney World zijn we ook naar Kennedy Space Center geweest, naar Universal Studios (met Harry Potter World) en we zijn naar Tampa Bay gereden, voor een wedstrijd tussen de Rays en de Texas Rangers (voor onze verzameling van honkbalstadions die we hebben bezocht, dit was nummer 10).
Afsluiter en tevens hoogtepunt van de vakantie was ons hotel in Disney’s Animal Kingdom, waar we de laatste nacht verbleven. Wel duur (vandaar maar 1 nacht), maar ongelooflijk gaaf om de giraffes en zebra’s beneden onder je balkon te zien lopen… en nog veel meer beesten die 22 uur per dag los lopen, dus je gaat ‘s avonds slapen en die dieren staan nog steeds naast je hotel te grazen… vreemd, en ontzettend leuk.

Terug van vakantie waren we net op tijd terug in San Francisco om de Giants de “best-of-7″ series te zien winnen van de Philadelphia Phillies… en daarmee waren ze kampioen van de National League… en belangrijker: ze gingen naar de World Series!! In de World Series speelden ze tegen de kampioen van de American League: de Texas Rangers. Die hadden we net anderhalve week daarvoor van Tampa Bay zien winnen!

De Giants speelden super tijdens de World Series… en op 1 november 2010 werden de San Francisco Giants voor het eerst in de geschiedenis Wereldkampioen!!! De best-of-7 series werd met 4-1 van de Rangers gewonnen en het feest barstte los in San Francisco!
Michelle en ik zaten de wedstrijd met vrienden in een kroegie te kijken en na eerst daar uit ons dak te zijn gegaan, zijn we door de stad gereden, op weg naar het stadion. Het was echt onvergetelijk… over de stijle heuvels van San Francisco, constant toeteren, de cable cars die terug “belden”, mensen die begonnen te juichen zodra wij toeterend langs reden… geweldig!
De Giants speelden hun winnende wedstrijd in Texas, maar bij het stadion aangekomen leek het wel alsof de Giants thuis hadden gespeeld, zo veel mensen!
Anderhalve dag later waren er nog veel meer mensen, tijdens de rondrit door de stad. Ook dat was onvergetelijk… maar wellicht meer een geval van “je had er bij moet wezen”.

En zo werd het zomaar weer december… en omdat we het plan hadden om het huis “af” te krijgen in 2010, moest er nog effe snel een nieuwe vloerbedekking gelegd worden. Sinds maart hadden we de muren al geschilderd en dat zag er niet uit met die groene vloer… maar nu is dat lelijke groen dan eindelijk weg en ons huis ziet er echt veel beter uit nu! Lekker hoor, geen “opknap-projecten” meer voorlopig!

En tot zover mijn jaaroverzicht. Hier is het op dit moment Christmas Eve en in een groot deel van de wereld is het nu al kerstmis. Dus laat ik afsluiten met iedereen een hele fijne kerst te wensen, met veel gezelligheid. En natuurlijk de allerbeste wensen voor 2011… met veel geluk, gezondheid en vele onvergetelijke momenten!

-Mark

De afgelopen 2 weken waren Michelle en ik op vakantie in Orlando, Florida. Een heerlijk relaxte vakantie, lekker weer (25-30 graden), pretparken, zwembaden… en we hadden een hoop meevallers die de vakantie ook financieel gezien zeer de moeite waard maakten. Om te beginnen hadden we een waardebon voor “2 voor de prijs van 1” retourvluchten tussen San Francisco en Orlando… maar wat helemaal relaxed was, was dat we via Michelle’s collega de eerste week in een 5-sterren resort konden overnachten, gratis! Niks mis mee natuurlijk… een complete suite met woonkamer, keuken, badkamer en slaapkamer… een mooi uitzicht, bubbelbad… prima voor mekaar!

Orlando is zoals wellicht bekend de thuisbasis voor Walt Disney World… een park wat eigenlijk uit 4 pretparken bestaat: Magic Kingdom, Epcot, Hollywood Studios en Animal Kingdom. En dan denk je prima, dat zal best groot zijn… maar het is serieus niet voor te stellen hoe groot het werkelijk is! Die parken liggen namelijk niet gewoon naast elkaar, nee het is een kleine provincie wat allemaal door Disney beheerd wordt… en je neemt de bus over een 3-baans snelweg van het ene naar het andere park. Dat was denk ik het meest indrukwekkende van Disney World… ik wist dat het groot was, maar ZO groot…

Verder zijn we ook naar Universal Studios geweest, waar ze sinds afgelopen jaar “The Wizarding World of Harry Potter” hebben. Zelf ben ik niet zo heel erg van dat hele Harry Potter gebeuren (Michelle wel), maar ik moet zeggen dat het allemaal wel heel cool gedaan was… zo veel details… “levende” schilderijen zoals in de film… zelfs voor een niet-echt-onwijse Harry Potter fan zoals ik, was het best de moeite waard.

We zijn ook een dag naar Kennedy Space Center geweest, het complex van NASA, van waar ze vele space shuttles de ruimte in schieten. Op 1 november wordt de “Discovery” gelanceerd… en die stond nu al klaar, ter voorbereiding op de lancering. Heel gaaf om te zien en ook wel leuk om wat “echte” dingen te zien, tussen alle Disney sprookjes door.

Tampa Bay ligt op ruim een uur rijden van Orlando en in Tampa Bay spelen de “Rays”… een honkbal team wat net zoals de San Francisco Giants in de playoffs speelde, in een best-of-5 series tegen de Texas Rangers. Zoals jullie wellicht weten, “verzamelen” Michelle en ik alle honkbal stadions in Amerika (op onze vakantie in 2008 zijn we naar 6 verschillende stadions geweest). Dus vanzelfsprekend moesten we achter kaarten aan voor “game 5″ tussen de Rays en de Rangers. Vreemd genoeg was ik de enige in een Giants shirt…

En nu we het toch over honkbal hebben… DE GIANTS HEBBEN DE WORLD SERIES GEHAALD!!! Ik zal nog even kort uitleggen hoe het werkt: de Major League is verdeeld over 6 divisies: 3 in de American League (oost, west, central division), en 3 divisies in de National League (oost, west, central).

De Giants spelen in de National League – West. Om de playoffs te halen, moet je eerst je divisie winnen (of de beste nummer 2 worden van de American of National League). De Giants wonnen dit jaar op de laatste speeldag hun divisie, door van de San Diego Padres te winnen. De Padres hadden het overgrote deel van het seizoen bovenaan gestaan, dus het was op zich al een verrassing dat de Giants in de slotfase van het seizoen toch nog kampioen werden.

De Giants moesten in de eerste ronde van de playoffs aantreden tegen de Atlanta Braves, in een best-of-5 serie. Volgens de “experts” op ESPN, zou Atlanta die serie vrij eenvoudig met 3 wedstrijden tegen 0 winnen. Helaas voor deze experts… Atlanta won slechts 1 wedstrijd van de Giants… de Giants wonnen de series met 3-1!

Nu moesten de Giants in de tweede ronde tegen de Philadelphia Phillies, in een best-of-7 series. Wederom gaven de analisten de Giants weinig kans… de Phillies zouden misschien een wedstrijd verliezen, maar een 4-1 series winst voor de Phillies zou het wel worden, volgens de experts…
Iedere wedstrijd was ZO spannend… in honkbal is het vrij normaal dat een wedstrijd in 5-0 of meer eindigt, maar voor de Giants eindigde iedere wedstrijd met een minimaal verschil… zenuwslopend / niet goed voor je hart zeg maar…
In ieder geval, het mag duidelijk zijn denk ik… de experts zaten er weer naast: de Giants versloegen de Phillies in 4 wedstrijden tegen 2… en zijn nu kampioen van de National League!!

Ondertussen versloegen de Texas Rangers eerst de Tampa Bay Rays in hun 1e ronde… en daarna wonnen ze van de New York Yankees in de 2e ronde… en dus zijn de Texas Rangers kampioen van de American League.

Aanstaande woensdag verwelkomen de Giants de Rangers in AT&T Park, voor wedstrijd 1 uit een best-of-7 WORLD SERIES! Het is voor de 4e keer sinds 1958 (het jaar dat de Giants van New York naar San Francisco verhuisden) dat de Giants in de World Series staan… na te hebben verloren in 1962, 1989 en 2002 (weet je nog? ), wordt 2010 wellicht het eerste jaar dat de San Francisco Giants de World Series gaan winnen… al moet ik zeggen dat Texas een heel goed team heeft… maar je weet nooit hoe het loopt… het wordt ongetwijfeld WEER nagels bijten…

Dus, heerlijke vakantie gehad… en hopelijk een mooie World Series in het vooruitzicht!
Tot slot, de vakantiefoto’s!

http://www.flickr.com/photos/thekaters/sets/72157625254166136/show/

I love you, Michelle.

http://youtu.be/CN51KUTFUmA

M’n vorige bericht is op zich nog geen anderhalve maand geleden, maar man man, wat is er veel gebeurd sinds die tijd! Ik sloot begin juni af met dat Ron en Linda langs zouden komen… en m’n vader en moeder… en dat het WK voor de deur stond… en ik wist op dat moment nog niet dat ik nu hier zou zitten met een lichte jetlag omdat ik “effe” een paar dagen naar Nederland moest!

Laten we bij het begin beginnen dan maar: we hadden net een week ervoor Menno en Leon uitgezwaaid, toen we de volgende Nederlanders alweer mochten verwelkomen! Ron en Linda hadden een georganiseerde reis, inclusief hotels, dus bleven niet logeren, maar uiteraard heb ik ze even door de stad rondgeleid. Erg leuk, Ron was al eerder geweest, maar Linda nog niet en dan is het extra leuk om de reactie te zien bij de Golden Gate bridge en om langs een stijle heuvel naar beneden te rijden met de auto! Verder nog twee avondjes met ze wezen eten… kort, krachtig, en erg gezellig!

http://www.flickr.com/photos/thekaters/sets/72157624505694528/show/

De dinsdag erna kwamen m’n vader en moeder langs voor twee weken! De eerste week moest ik nog werken, net als Michelle, al was het voor Michelle nog effe erger… die had twee weken van 74 uur achter elkaar… altijd leuk die laatste weken voor de deadline… vooral de laatste 2 dagen sloegen nergens op, van 9 uur ‘s ochtends tot 3 uur ‘s nachts! Aan de andere kant kwam het wel mooi uit dat ze zaterdag ochtend pas om half 4 thuis kwam, want om half 5 begon hier Nederland-Japan en dus hoefde Michelle er niet vroeg uit zeg maar!
In ieder geval, m’n vader en moeder weten de weg hier inmiddels wel, dus die zijn de eerste paar dagen alleen op pad geweest en hebben o.a. de California Academy of Sciences bezocht en de boot naar Sausalito genomen.
Dat weekend was het vaderdag en dat hebben onze vaders voor een keertje samen gevierd, in Fairfield. Heerlijk weer, dus de barbecue aan en mooi in de achtertuin in het zonnetje met veel te veel eten… prima hoor.
Maandag moest ik nog een laatste daggie te werk en dinsdags hebben we fietsen gehuurd en zijn we de Golden Gate bridge over gefietst! Had ik zelf ook nog nooit gedaan en aangezien ik niet zo gek vaak meer fiets, viel dat nog effe vies tegen! Maar aan de andere kant, ook wel weer een voldaan gevoel hoor toen we aan de overkant in Sausalito het bootje terug konden nemen…
Woensdags hebben we een auto gehuurd en zijn we richting Kings Canyon en het Sequoia National Park gereden. Was erg indrukwekkend, alleen een beetje jammer dat het park ZO groot is dat we zowat moesten haasten om nog op tijd het park op tijd uit te komen en dus eigenlijk weinig tijd hadden om rond te wandelen. Maar goed, een grote boom blijft een grote boom… en daar hebben we er genoeg van gezien!
‘s Avonds hebben we een motelletje opgezocht in Bakersfield en de volgende ochtend zijn we naar Lancaster gereden om daar in een sportsbar het Nederlands elftal tegen Kameroen te zien spelen. Eenvoudige overwinning… en daarna nog een paar uurtjes verder gereden, richting Las Vegas!
Las Vegas is leuk, Las Vegas blijft leuk. Het was voor ons alweer de 3e keer binnen een jaar dat we er waren en dat is eigenlijk wel een beetje TE veel, maar goed was evengoed erg leuk hoor! Arlene en Ralph (schoonzus en zwager) waren er ook en het was heerlijk effe vakantie! ‘s Ochtends voetbal op tv (USA-Ghana, Nederland-Slowakije) en ‘s middags een beetje rondgelopen door de verschillende hotels en winkels… en uiteraard hier een daar een beetje gokken… zonder noemenswaardige resultaten.
Zaterdagavond waren we naar de Beatles LOVE show in de Mirage en dat was onwijs gaaf! Vorig jaar in september zaten Michelle en ik daar ook al met Jos en Natalie, alleen toen was het al uitverkocht (Jos en Natalie hadden al kaarten)… toen we in april weer in Las Vegas waren, speelden ze die show net die week niet… dus nu konden we eindelijk ‘s kijken en dat viel geen moment tegen… heel cool!!
Maandags vlogen we rond de middag weer terug naar San Francisco… en zijn we ‘s avonds nog even naar een wedstrijdje Giants-Dodgers geweest… wat ook wel weer de moeite waard was… bijna 10 jaar geleden liepen we daar voor het eerst trouwens…
Dinsdag was het toen alweer tijd om afscheid te nemen. We zijn eerst nog even langs de SPCA gereden (de dierenopvang waar Michelle soms als vrijwilliger werkt) en daarna door naar het vliegveld.

http://www.flickr.com/photos/thekaters/sets/72157624415110750/show/

Een kort afscheid, zou blijken. Want vrijdags speelde Oranje tegen Brazilië… hetgeen een prachtige overwinning voor het Nederlands elftal werd! Jos stuurde me al emailtje met de vraag of ik volgende week mee op een woonboot kwam dansen… en dat leek me op zich wel een goed idee, maar toen ik ging kijken wat een retourtje zou kosten, was het misschien toch niet echt een geweldig idee… bijna $2000,- voor een retourtje Amsterdam en dat is het dubbele van wat het normaal kost! Dus het idee verder uit m’n hoofd gezet, maar toen vertelde Michelle me dat ze zondags moest helpen bij een bruiloftsfeestje van een vriendin en dat ze er niet zou zijn bij een eventuele finale van Nederland.
Ja dat is lekker… zit je hier met allemaal gasten die niks van voetbal weten… Michelle is er niet… ik MOET gewoon naar Nederland!!! En toen kwam het briljante idee bij me op om te kijken hoeveel airmiles een retourtje zou kosten! Ik had genoeg airmiles voor 1 retourtje, perfect! Zaterdag dus meteen maar geboekt, want het bijkomende voordeel was dat ik de vlucht eventueel nog kon annuleren, mocht Uruguay dinsdags winnen, en dan kreeg ik al m’n airmiles gewoon terug.

Uruguay won dinsdags niet… de hele WK sfeer was hier sinds de uitschakeling van Amerika allang verdwenen… dus ik was maar wat blij om zaterdag het vliegtuig in te stappen in m’n oranje shirt wat twee weken ervoor nog in Caesar’s Palace had gekocht!

Voor jullie Nederlanders is het je denk ik moeilijk voor te stellen, maar het was ZO geweldig om zondagochtend het vliegtuig uit te stappen, door Schiphol te lopen, en ALLES ademde gewoon “oranje”! Ik had maar 2 uurtjes geslapen, maar dat maakte toen echt effe niks meer uit… laat die wedstrijd maar beginnen!!
Nou ja, helaas liep het allemaal niet af zoals we gehoopt hadden, maar om eerlijk te zijn… ik vond het evengoed geweldig dat ik die vlucht geboekt had! Gewoon het hele sfeertje er omheen, de spanning die men hier in Amerika niet snapt… het was super! Tuurlijk was het nog vele malen mooier geweest als “we” wel hadden gewonnen, maar ja… het is niet anders. Komt volgende keer wel dan

Maandag en dinsdag nog effe lekker relaxed “thuis” op de Prinsengracht… dinsdag wezen lunchen met Jos, Leontine en Bram, was erg leuk… ‘s avonds gebarbecued… en toen gisterochtend alweer naar Schiphol! In totaal was ik nog geen 72 uur in Nederland… heb dus ook lang niet iedereen gezien, maar zo blijft het he… jullie komen maar hier hoor!

http://www.flickr.com/photos/thekaters/sets/72157624512467670/show/

Nou en tot zover een “kort” verslag van de afgelopen anderhalve maand… ik denk zomaar dat de komende anderhalve maand een stuk saaier wordt…

Groeten uit San Francisco!