Dat was begin 2009. Het was toen nog veel te vroeg voor kinderen. We wilden eerst nog reizen. Ik wilde eerst nog naar Italie. Michelle wilde eerst nog naar DisneyWorld. Nou ja eigenlijk hebben we nog wel een heel aantal locaties op ons verlanglijstje staan, maar Italie en DisneyWorld hebben we in ieder geval gezien… en tussendoor ben ik ook nog 4 keer terug in Nederland geweest!

En nu we het daar toch net over hebben: ik had nog niks geschreven over mijn laatste bezoek aan Nederland, vorige maand. Het was wederom een kort bezoek van slechts een week, maar in die week heb ik veel vrienden en familie gesproken en het was goed om weer effe “thuis” te zijn. Oh en het congres in Amsterdam was ook best interessant trouwens. De laatste zaterdag vierden Jos en ik onze verjaardag samen, wat erg gezellig was (alleen jammer dat ik alweer om 7 uur op Schiphol moest zijn zondagochtend).

Maar waar ik het effe over wilde hebben was de vrijdagavond. We hadden met “de mannen” een jukeboxavondje gepland, zoals altijd vaste prik. Echter dit keer was het toch anders. We zaten met Stefan, Menno, Mark, Ron en Erwin… en Menno en ik waren de enigen zonder kinderen! Nou ja, Ron was op dat moment ook nog geen papa, maar dat is sinds een paar dagen ook veranderd: Welkom op de wereld, Cas!
Maar ik bedoel, een kleine 6 jaar geleden was ik de eerste die ging trouwen… en nu zat ik hier in de minderheid tussen alle vaders!? Dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn!

Ok, ok, laten we het dan niet langer uitstellen, hier komt ie dan… op de verjaardag van papa Dirk (of moet ik zeggen, opa Dirk) mag de hele wereld het eindelijk weten: er komt een “echte” gezinsuitbreiding in huize Kater, want: MICHELLE IS ZWANGER!!!

Het is inmiddels 11 weken en we hebben vorige week voor het eerst een hartje zien kloppen… vreemd, mooi, spannend, het is het allemaal in 1! Vanzelfsprekend hebben we meteen een baby-site opgezet, waar Michelle een paar dagen geleden de eerste foto van de echo heeft opgezet. Nieuws omtrent de “baby Kater” kun je vinden op http://baby.markandmeesh.com, waar je uiteraard ook een berichtje voor Michelle kunt achterlaten.

Rest mij opa Dirk nog een fijne verjaardag toe te wensen vandaag… maar dat gaat vast wel lukken!

Groeten uit San Francisco!

En daarnaast heb ik sowieso niet echt te klagen hoor… we hebben bij Tagged tegenwoordig “unlimited vacation time”, wat in principe betekent dat je geen vakantie- of ziektedagen hebt, maar vakantie kunt nemen wanneer je maar wilt. Nou ja dat is in theorie hoor, in de praktijk komt het er op neer dat je manager je vakantie moet goedkeuren, en je manager keurt het echt niet goed als je iedere maand een week vrij neemt. Maar das logisch, denk ik?

Ter zake. Heel wat verandering sinds de “februari update“! Om te beginnen: sinds 4 maart hebben we weer een hond! Het is inmiddels alweer een jaar geleden dat we afscheid moesten nemen van Timo… en sinds januari zijn we gaan zoeken naar een nieuwe hond. Uiteindelijk duurde het tot maart tot we Cooper vonden. Hij is 2,5 jaar oud, een mix tussen een Duitse Herder en een Rottweiler en we hebben hem geadopteerd bij de SPCA in San Francisco. Het is echt weer leuk om een hond in huis te hebben!
Uiteraard duurde het wel even voordat Cooper zich thuis voelde bij ons… of eigenlijk, hij voelde zich TE gehecht aan ons en als we em alleen in de keuken lieten dan raakte hij in paniek. Kalender van de muur, lamellen naar de klote… echt, geweldig zo’n hond! Maar goed, we zijn nu anderhalve maand verder en het gaat steeds beter met hem… hij slaapt nu de hele dag door in de keuken, zonder van alles te slopen… en daarnaast neem ik hem ook 2-3 dagen per week mee naar m’n werk… wat ie uiteraard helemaal geweldig vindt, al die aandacht die hij daar de hele dag krijgt!

Verder zijn we eind maart naar Giants Spring Training in Scottsdale, Arizona geweest. Heerlijk een weekendje weg, in het warme weer van Arizona, met ‘s avonds oefenwedstrijden van de Giants, ter voorbereiding op het seizoen (wat inmiddels begonnen is)… en verder lekker niks. Oh ja we zijn naar de meest luxe bioscoop die je je kunt voorstellen geweest! Echt. Niet. Normaal! Elektrische stoelen waarin je languit kon liggen… een ober die je voor en tijdens de film voorziet van een biertje en een patatje… en dat in een bioscoop! Als je ooit in Amerika bent en een “IPic” bioscoop tegenkomt: het is prijzig, maar het is het absoluut waard om een keertje te ervaren!

Tot slot wat nieuws wat betreft m’n werk, aangezien ik daar toch nog steeds wel de meeste tijd aan besteed. In m’n vorige update schreef ik al dat ik tegenwoordig “chef mobiele eenheid” ben bij Tagged en eind maart hebben we de eerste versie van “Tagged Mobile Web” gelanceerd. Dit feit werd door verschillende internet nieuws sites opgepikt en dat was best cool… normaal werk ik altijd aan “site features”, maar de mobiele site is een compleet nieuwe site en dat is echt “mijn ding”… en als daar over wordt geschreven na er maanden aan gewerkt te hebben, dan is dat leuk!

Dus daar was en ben ik nog steeds druk mee… en wat wil nu het geval: over 2 weken is er een conferentie in Amsterdam, genaamd Mobilism. En als “chief mobile” mag ik daar natuurlijk niet ontbreken! 8 mei kom ik aan in Nederland. 12 en 13 mei ben ik in Amsterdam voor “Mobilism”. 15 mei vlieg ik weer terug naar San Francisco… maar belangrijker: 14 mei vier ik samen met Jos m’n verjaardag! Jos behaalde vorige maand de meer dan respectabele leeftijd van 30 jaren jong… en zelf ben ik alweer bijna 32… dus dat gaan we vieren! Als je in de buurt bent… en je weet waar Jos woont… dan ben je bij deze uitgenodigd voor een biertje! Gezellig? Dat dacht ik ook! Tot over een paar weken!

Oh ja nog even snel dit, in de hoop dat ik het niet 30 keer hoef uit te leggen in Nederland: deze reis wordt door de zaak betaald, dus helaas kom ik alleen, zonder Michelle. Beetje jammer natuurlijk, maar het goeie nieuws is dat we hebben besloten om dan maar later deze zomer met z’n tweeën naar Nederland te komen. Het is voor Michelle alweer 2 jaar geleden inmiddels, dus ze wil iedereen ook wel weer een keertje spreken. We hebben nog geen datum geprikt verder, maar dan weten jullie het alvast…

Groeten!

Orlando is zoals wellicht bekend de thuisbasis voor Walt Disney World… een park wat eigenlijk uit 4 pretparken bestaat: Magic Kingdom, Epcot, Hollywood Studios en Animal Kingdom. En dan denk je prima, dat zal best groot zijn… maar het is serieus niet voor te stellen hoe groot het werkelijk is! Die parken liggen namelijk niet gewoon naast elkaar, nee het is een kleine provincie wat allemaal door Disney beheerd wordt… en je neemt de bus over een 3-baans snelweg van het ene naar het andere park. Dat was denk ik het meest indrukwekkende van Disney World… ik wist dat het groot was, maar ZO groot…

Verder zijn we ook naar Universal Studios geweest, waar ze sinds afgelopen jaar “The Wizarding World of Harry Potter” hebben. Zelf ben ik niet zo heel erg van dat hele Harry Potter gebeuren (Michelle wel), maar ik moet zeggen dat het allemaal wel heel cool gedaan was… zo veel details… “levende” schilderijen zoals in de film… zelfs voor een niet-echt-onwijse Harry Potter fan zoals ik, was het best de moeite waard.

We zijn ook een dag naar Kennedy Space Center geweest, het complex van NASA, van waar ze vele space shuttles de ruimte in schieten. Op 1 november wordt de “Discovery” gelanceerd… en die stond nu al klaar, ter voorbereiding op de lancering. Heel gaaf om te zien en ook wel leuk om wat “echte” dingen te zien, tussen alle Disney sprookjes door.

Tampa Bay ligt op ruim een uur rijden van Orlando en in Tampa Bay spelen de “Rays”… een honkbal team wat net zoals de San Francisco Giants in de playoffs speelde, in een best-of-5 series tegen de Texas Rangers. Zoals jullie wellicht weten, “verzamelen” Michelle en ik alle honkbal stadions in Amerika (op onze vakantie in 2008 zijn we naar 6 verschillende stadions geweest). Dus vanzelfsprekend moesten we achter kaarten aan voor “game 5″ tussen de Rays en de Rangers. Vreemd genoeg was ik de enige in een Giants shirt…

En nu we het toch over honkbal hebben… DE GIANTS HEBBEN DE WORLD SERIES GEHAALD!!! Ik zal nog even kort uitleggen hoe het werkt: de Major League is verdeeld over 6 divisies: 3 in de American League (oost, west, central division), en 3 divisies in de National League (oost, west, central).

De Giants spelen in de National League – West. Om de playoffs te halen, moet je eerst je divisie winnen (of de beste nummer 2 worden van de American of National League). De Giants wonnen dit jaar op de laatste speeldag hun divisie, door van de San Diego Padres te winnen. De Padres hadden het overgrote deel van het seizoen bovenaan gestaan, dus het was op zich al een verrassing dat de Giants in de slotfase van het seizoen toch nog kampioen werden.

De Giants moesten in de eerste ronde van de playoffs aantreden tegen de Atlanta Braves, in een best-of-5 serie. Volgens de “experts” op ESPN, zou Atlanta die serie vrij eenvoudig met 3 wedstrijden tegen 0 winnen. Helaas voor deze experts… Atlanta won slechts 1 wedstrijd van de Giants… de Giants wonnen de series met 3-1!

Nu moesten de Giants in de tweede ronde tegen de Philadelphia Phillies, in een best-of-7 series. Wederom gaven de analisten de Giants weinig kans… de Phillies zouden misschien een wedstrijd verliezen, maar een 4-1 series winst voor de Phillies zou het wel worden, volgens de experts…
Iedere wedstrijd was ZO spannend… in honkbal is het vrij normaal dat een wedstrijd in 5-0 of meer eindigt, maar voor de Giants eindigde iedere wedstrijd met een minimaal verschil… zenuwslopend / niet goed voor je hart zeg maar…
In ieder geval, het mag duidelijk zijn denk ik… de experts zaten er weer naast: de Giants versloegen de Phillies in 4 wedstrijden tegen 2… en zijn nu kampioen van de National League!!

Ondertussen versloegen de Texas Rangers eerst de Tampa Bay Rays in hun 1e ronde… en daarna wonnen ze van de New York Yankees in de 2e ronde… en dus zijn de Texas Rangers kampioen van de American League.

Aanstaande woensdag verwelkomen de Giants de Rangers in AT&T Park, voor wedstrijd 1 uit een best-of-7 WORLD SERIES! Het is voor de 4e keer sinds 1958 (het jaar dat de Giants van New York naar San Francisco verhuisden) dat de Giants in de World Series staan… na te hebben verloren in 1962, 1989 en 2002 (weet je nog? ), wordt 2010 wellicht het eerste jaar dat de San Francisco Giants de World Series gaan winnen… al moet ik zeggen dat Texas een heel goed team heeft… maar je weet nooit hoe het loopt… het wordt ongetwijfeld WEER nagels bijten…

Dus, heerlijke vakantie gehad… en hopelijk een mooie World Series in het vooruitzicht!
Tot slot, de vakantiefoto’s!

http://www.flickr.com/photos/thekaters/sets/72157625254166136/show/

Laten we bij het begin beginnen dan maar: we hadden net een week ervoor Menno en Leon uitgezwaaid, toen we de volgende Nederlanders alweer mochten verwelkomen! Ron en Linda hadden een georganiseerde reis, inclusief hotels, dus bleven niet logeren, maar uiteraard heb ik ze even door de stad rondgeleid. Erg leuk, Ron was al eerder geweest, maar Linda nog niet en dan is het extra leuk om de reactie te zien bij de Golden Gate bridge en om langs een stijle heuvel naar beneden te rijden met de auto! Verder nog twee avondjes met ze wezen eten… kort, krachtig, en erg gezellig!

http://www.flickr.com/photos/thekaters/sets/72157624505694528/show/

De dinsdag erna kwamen m’n vader en moeder langs voor twee weken! De eerste week moest ik nog werken, net als Michelle, al was het voor Michelle nog effe erger… die had twee weken van 74 uur achter elkaar… altijd leuk die laatste weken voor de deadline… vooral de laatste 2 dagen sloegen nergens op, van 9 uur ‘s ochtends tot 3 uur ‘s nachts! Aan de andere kant kwam het wel mooi uit dat ze zaterdag ochtend pas om half 4 thuis kwam, want om half 5 begon hier Nederland-Japan en dus hoefde Michelle er niet vroeg uit zeg maar!
In ieder geval, m’n vader en moeder weten de weg hier inmiddels wel, dus die zijn de eerste paar dagen alleen op pad geweest en hebben o.a. de California Academy of Sciences bezocht en de boot naar Sausalito genomen.
Dat weekend was het vaderdag en dat hebben onze vaders voor een keertje samen gevierd, in Fairfield. Heerlijk weer, dus de barbecue aan en mooi in de achtertuin in het zonnetje met veel te veel eten… prima hoor.
Maandag moest ik nog een laatste daggie te werk en dinsdags hebben we fietsen gehuurd en zijn we de Golden Gate bridge over gefietst! Had ik zelf ook nog nooit gedaan en aangezien ik niet zo gek vaak meer fiets, viel dat nog effe vies tegen! Maar aan de andere kant, ook wel weer een voldaan gevoel hoor toen we aan de overkant in Sausalito het bootje terug konden nemen…
Woensdags hebben we een auto gehuurd en zijn we richting Kings Canyon en het Sequoia National Park gereden. Was erg indrukwekkend, alleen een beetje jammer dat het park ZO groot is dat we zowat moesten haasten om nog op tijd het park op tijd uit te komen en dus eigenlijk weinig tijd hadden om rond te wandelen. Maar goed, een grote boom blijft een grote boom… en daar hebben we er genoeg van gezien!
‘s Avonds hebben we een motelletje opgezocht in Bakersfield en de volgende ochtend zijn we naar Lancaster gereden om daar in een sportsbar het Nederlands elftal tegen Kameroen te zien spelen. Eenvoudige overwinning… en daarna nog een paar uurtjes verder gereden, richting Las Vegas!
Las Vegas is leuk, Las Vegas blijft leuk. Het was voor ons alweer de 3e keer binnen een jaar dat we er waren en dat is eigenlijk wel een beetje TE veel, maar goed was evengoed erg leuk hoor! Arlene en Ralph (schoonzus en zwager) waren er ook en het was heerlijk effe vakantie! ‘s Ochtends voetbal op tv (USA-Ghana, Nederland-Slowakije) en ‘s middags een beetje rondgelopen door de verschillende hotels en winkels… en uiteraard hier een daar een beetje gokken… zonder noemenswaardige resultaten.
Zaterdagavond waren we naar de Beatles LOVE show in de Mirage en dat was onwijs gaaf! Vorig jaar in september zaten Michelle en ik daar ook al met Jos en Natalie, alleen toen was het al uitverkocht (Jos en Natalie hadden al kaarten)… toen we in april weer in Las Vegas waren, speelden ze die show net die week niet… dus nu konden we eindelijk ‘s kijken en dat viel geen moment tegen… heel cool!!
Maandags vlogen we rond de middag weer terug naar San Francisco… en zijn we ‘s avonds nog even naar een wedstrijdje Giants-Dodgers geweest… wat ook wel weer de moeite waard was… bijna 10 jaar geleden liepen we daar voor het eerst trouwens…
Dinsdag was het toen alweer tijd om afscheid te nemen. We zijn eerst nog even langs de SPCA gereden (de dierenopvang waar Michelle soms als vrijwilliger werkt) en daarna door naar het vliegveld.

http://www.flickr.com/photos/thekaters/sets/72157624415110750/show/

Een kort afscheid, zou blijken. Want vrijdags speelde Oranje tegen Brazilië… hetgeen een prachtige overwinning voor het Nederlands elftal werd! Jos stuurde me al emailtje met de vraag of ik volgende week mee op een woonboot kwam dansen… en dat leek me op zich wel een goed idee, maar toen ik ging kijken wat een retourtje zou kosten, was het misschien toch niet echt een geweldig idee… bijna $2000,- voor een retourtje Amsterdam en dat is het dubbele van wat het normaal kost! Dus het idee verder uit m’n hoofd gezet, maar toen vertelde Michelle me dat ze zondags moest helpen bij een bruiloftsfeestje van een vriendin en dat ze er niet zou zijn bij een eventuele finale van Nederland.
Ja dat is lekker… zit je hier met allemaal gasten die niks van voetbal weten… Michelle is er niet… ik MOET gewoon naar Nederland!!! En toen kwam het briljante idee bij me op om te kijken hoeveel airmiles een retourtje zou kosten! Ik had genoeg airmiles voor 1 retourtje, perfect! Zaterdag dus meteen maar geboekt, want het bijkomende voordeel was dat ik de vlucht eventueel nog kon annuleren, mocht Uruguay dinsdags winnen, en dan kreeg ik al m’n airmiles gewoon terug.

Uruguay won dinsdags niet… de hele WK sfeer was hier sinds de uitschakeling van Amerika allang verdwenen… dus ik was maar wat blij om zaterdag het vliegtuig in te stappen in m’n oranje shirt wat twee weken ervoor nog in Caesar’s Palace had gekocht!

Voor jullie Nederlanders is het je denk ik moeilijk voor te stellen, maar het was ZO geweldig om zondagochtend het vliegtuig uit te stappen, door Schiphol te lopen, en ALLES ademde gewoon “oranje”! Ik had maar 2 uurtjes geslapen, maar dat maakte toen echt effe niks meer uit… laat die wedstrijd maar beginnen!!
Nou ja, helaas liep het allemaal niet af zoals we gehoopt hadden, maar om eerlijk te zijn… ik vond het evengoed geweldig dat ik die vlucht geboekt had! Gewoon het hele sfeertje er omheen, de spanning die men hier in Amerika niet snapt… het was super! Tuurlijk was het nog vele malen mooier geweest als “we” wel hadden gewonnen, maar ja… het is niet anders. Komt volgende keer wel dan

Maandag en dinsdag nog effe lekker relaxed “thuis” op de Prinsengracht… dinsdag wezen lunchen met Jos, Leontine en Bram, was erg leuk… ‘s avonds gebarbecued… en toen gisterochtend alweer naar Schiphol! In totaal was ik nog geen 72 uur in Nederland… heb dus ook lang niet iedereen gezien, maar zo blijft het he… jullie komen maar hier hoor!

http://www.flickr.com/photos/thekaters/sets/72157624512467670/show/

Nou en tot zover een “kort” verslag van de afgelopen anderhalve maand… ik denk zomaar dat de komende anderhalve maand een stuk saaier wordt…

Groeten uit San Francisco!

Heerlijk dus om maandags meteen weer aan het werk te mogen… nou ja, gelukkig kon ik een lekker dom klussie voor mezelf vinden: we hebben een bestand met 20.000 regels tekst, voor de vertaling van Tagged van Engels naar Nederlands. Dit is door een vertaalbureau voor ons vertaald, maar ik weet niet precies welke Belg ze daar voor hebben aangesteld, het resultaat was redelijk dramatisch. Dat wil zeggen, iedereen snapt wel wat er staat, maar echt lekker klinkt het allemaal niet. Dus ben ik maandags lekker met m’n duffe kop die 20.000 regels doorgelopen en heb ik zo mogelijk het een en ander her-vertaald… Na de rest van de week te hebben getest, ging vrijdags de “release” eruit: Tagged is vanaf heden in het Nederlands verkrijgbaar! Moet zeggen dat ik dat toch wel cool vind… nadat we eerder deze maand al Spaans en Frans hadden geintroduceerd, was Nederlands als 3e aan de beurt… das best cool toch? Anyway, ik vind het best cool… dus probeer het eens uit zou ik zeggen: www.tagged.com/mark — en als je hele rare vertalingen tegenkomt, laat het me gerust weten… vertaal ik het meteen effe voor je!

If It Ain’t Dutch, It Ain’t Much!

Jos en Natalie waren de enigen die wisten dat we zouden komen en samen hadden we afgesproken dat zij met z’n vieren zouden gaan brunchen in Alkmaar. Ondertussen namen Michelle en ik de trein vanuit Amsterdam naar Alkmaar en rond de klok van half 12 kwamen we aan bij restaurant “Abby’s”. Het idee was om hetzelfde sms-ie te sturen als wat we een paar maanden geleden naar Jos hadden gestuurd (“Moet je achter je kijken!”), maar als ze dan NIET met hun rug naar de deur zitten, dan is die tekst een beetje onzinnig natuurlijk… Kortom, we stappen maar gewoon naar binnen… en na een luide hoest mijnerzijds, keken ze (eindelijk!) op uit hun menukaart…
Uiteraard compleet verrast en in shock… want de afgelopen dagen had ik nog e-mails verstuurd waarin ik schreef wat we dit weekend in San Francisco zouden gaan doen (ik zat toen al in Amsterdam dus)… en we hadden een kaart gestuurd met felicitaties en “Jammer dat we er niet bij kunnen zijn“… oftewel ze hadden GEEN IDEE wat er nu gebeurde en dat we nu ineens voor ze stonden… Het was helemaal super!

Nou ja en toen ze een beetje van de schrik waren bekomen, hebben we uiteindelijk nog heerlijk gebruncht daar bij “Abby’s”… en nu zitten we dus gezellig de rest van de week in Langedijk! Omdat niemand wist dat we zouden komen, hebben we dus ook weinig plannen gemaakt verder… zondagochtend vliegen we weer terug naar San Francisco… jullie weten me wel te vinden neem ik aan.

Fast forward naar afgelopen woensdag. Overdag moest ik nog gewoon te werk, maar een kort daggie: om 16:00 uur verliet ik Tagged, om 18:15 uur stapten we in het vliegtuig en om 20:30 uur waren we ingecheckt in het Luxor hotel in Las Vegas, hetzelfde hotel waar Jos en Natalie ook zaten!
Tja en toen werd het lastig… want hoe gaan we ze nu verrassen. Ik besloot om Jos maar gewoon te bellen, met een lulverhaal over de Giants ofzo. Helaas nam hij niet op!
Vijf minuten later een smsie van Jos: “Ik zit in een te chique restaurant, dus kan ff niet opnemen, wassup?“. Ah, mooi zo… smsie terug: “Oh sorry, welk restaurant zit je? “.
Nietsvermoedend stuurde Jos terug dat hij in restaurant Carnevino zat, en hij wilde ook weten wat de stand was tussen de Giants en de Rockies.
Snel op m’n iPhone opgezocht waar restaurant Carnevino zat en ondertussen naar beneden om meteen een taxi te pakken richting Palazzo, zo’n anderhalve km vanaf het Luxor. Vanuit de taxi maar effe een smsie terug naar Jos om er zeker van te zijn dat hij niet net weg zou zijn als wij bij Carnevino aankwamen: “4-0 achter Laat effe weten wanneer je klaar bent met eten, dan bel ik effe“.
Zo’n 20 minuten later kwamen we aan bij Palazzo. Na even zoeken vonden we daar restaurant Carnevino, een restaurant wat in tweeën is gesplitst: aan de linkerkant het restaurant gedeelte, en aan de rechterkant de bar, en in het midden een doorgang richting het casino. Omdat het binnen is, had het restaurant geen ramen en we zagen Jos en Natalie daar zitten, met 2 vrienden die ze op hun Grand Canyon trip hadden ontmoet. Gelukkig zaten ze precies goed, met hun rug richting het casino, waar wij stonden.
Met enige (ok, behoorlijk wat) spanning liepen we langs ze, en gingen we rechts, naar het bar-gedeelte. Omdat ze nog zaten te eten, en vooral omdat ze met 2 anderen zaten, besloten Michelle en ik maar wat aan de bar te bestellen. Goeiemorgen… chique restaurant, dure biertjes!
Zie hier ons uitzicht vanaf de bar, met rechts aan de overkant de rug van Jos en links van hem Natalie.

Na een halfuurtje vond ik het mooi geweest, ze zaten hier al zeker anderhalf uur, voor Amerikaanse begrippen erg lang om in een restaurant te zitten. En dus stuurde ik het volgende smsie naar Jos:
“Moet je achter je kijken!”
Zo’n 5 seconden later zie ik Jos zijn telefoon pakken… hij leest het bericht… snapt het uiteraard niet… laat het bericht aan Natalie lezen… en besluit dan toch maar te doen wat er staat en zich om te draaien. Uiteraard waren ze compleet verbaasd toen ze mij en Michelle daar zagen zwaaien. Echt ontzettend lachen!!!

Samen zijn we de anderhalve kilometer over de Strip terug gelopen richting het Luxor, langs de vuurspuwende vulkaan bij The Mirage en de fonteinen bij het Bellagio.
Nou ja en verder is Las Vegas een simpel verhaal natuurlijk… zwembad, gokken, shoppen, shows… enige kleine minpuntje was dat Jos en Natalie voor donderdagavond al kaartjes hadden voor een voorstelling van “Cirque du Soleil: Beatles LOVE”… en wij konden hier geen kaartjes meer voor krijgen. Maar goed, we hebben samen in de Beatles Lounge in The Mirage wat gedronken en vervolgens zijn Jos en Natalie naar die show gegaan en hebben Michelle en ik het Buffet van The Mirage bezocht… ieder nadeel heb z’n voordeel zullen we maar zeggen.
Na afloop zijn we naar het casino in Excalibur geweest… waar het helaas niet al te geweldig ging met Black Jack, maar gelukkig bracht de roulette tafel uiteindelijk nog wat blije gezichten… .

Vrijdagochtend alweer vroeg wakker, want voor de 2e keer in anderhalve week was het tijd om afscheid te nemen. Dit keer toch echt voor langere tijd, al moet ik bekennen dat er wederom een kleine dagdroom kwam boven drijven, om maandagochtend een smsie te sturen “Moet je achter je kijken!“, en dan gewoon in de tent op Zuid-Scharwouder kermis te staan… maar goed, het houdt een keer op natuurlijk… maandag zit ik gewoon weer op m’n werk… maar ik wens iedereen evengoed een hele gezellige kermis toe, veel plezier allemaal!

Hier nog een paar foto’s van de afgelopen 2 dagen:

http://www.flickr.com/photos/thekaters/sets/72157622415014600/show/

Donderdag zijn J+N naar de Academy of Sciences geweest. Dit is een soort van museum / aquarium / planetarium, midden in Golden Gate Park. Helaas was ik nogal druk op m’n werk, dus ik heb ze daar afgezet en ben vervolgens naar m’n werk gereden… en om een uur of 3 heb ik ze weer opgepikt… precies op tijd om de Giants om 4 uur op tv mee te pikken!
‘s Avonds het volgende PS3 spel geintroduceerd: Rock Band. Jos is absoluut een natuurtalent op het drumstel!

Vrijdag heb ik een vrije dag genomen en zijn we naar Redwood City gereden, waar Michelle ons een rondleiding gaf van het Dreamworks complex. Ik was hier al eerder geweest, maar het blijft toch cool om te zien hoe ze daar gewoon een bioscoopzaal in het pand hebben en hoe alles is ingericht met Shrek en Kung Fu Panda accessoires. Vervolgens hebben we met Michelle samen geluncht, uiteraard op kosten van Dreamworks.
Na de lunch zijn we naar de batting cages gereden, alwaar je met een honkbal knuppel lekker mag rossen op ballen die door een werp machine op je afgevuurd worden. Onze gasten waren hier zeer over te spreken.
Met het zweet op ons voorhoofd (het was lekker warm) zijn we vervolgens naar Milpitas gereden. Hier heb je de Great Mall: een winkelcentrum van een mijl in omtrek… waar Jos flink heeft uitgepakt… tassen vol sleepte hij er weg!
‘s Avonds hebben we de PS3 “traditie” in stand gehouden, onder het genot van warme brownies.

Zaterdag zijn we naar Mount Tamalpais gereden, de hoogste berg (heuvel?) in de Bay Area, met een ontzettend mooi uitzicht (al lag de Golden Gate bridge helaas in de wolken).
Na een rondje met Timo te hebben gelopen op de top van “Mount Tam”, zijn we weer in de auto gestapt, volgende bestemming: Fairfield. Michelle’s ouders waren ontzettend blij om Jos en Natalie weer te zien en onder het genot van een biertje en loempia’s hebben we lekker buiten in de tuin gezeten. ‘s Avonds kwamen Arlene en Ralph ook en met z’n 8en zijn we naar Texas Road House geweest: een restaurant in “Texas style”, met steaks zo groot als je zelf wilt… was erg gezellig en volgens Jos “het lekkerste eten in jaren!”
Na het diner zijn we weer terug naar San Francisco gereden, wat i.v.m. de gesloten Bay Bridge, 2 keer langer dan normaal duurde…

Zondag overdag hebben we lekker rustig aan gedaan. Michelle en ik moesten ‘s avonds naar een bruiloft in Sausalito, dus rond een uur 3 zijn we die kant op gegaan. Omdat we behoorlijk op tijd waren, zijn we eerst nog even onderaan de Golden Gate bridge gestopt voor wat fotootjes.
In Sausalito hebben J+N NOG meer kleren gekocht (gaat het? ) en zijn Michelle en ik naar een klein kerkje gelopen, alwaar de huwelijks-ceremonie plaats zou vinden. Deze ceremonie werd nog behoorlijk dramatisch, want de bruid was blijkbaar niet erg lekker… en viel tijdens de ceremonie bijna flauw! ‘s Avonds tijdens het diner zou dit nogmaals gebeuren… dus al met al niet echt “de mooiste dag van je leven” voor haar… erg sneu. Maar buiten dat was de bruiloft wel gezellig en op een top locatie in een restaurant aan het water. We hadden van tevoren al reserveringen gemaakt voor Jos en Natalie, dus die zaten in hetzelfde restaurant (uiteraard in een andere zaal) te eten… tijdens zonsondergang met uitzicht over de bay, alcatraz en de skyline van San Francisco… kan slechter dacht ik.

Maandag alweer de 5e en laatste dag van hun bezoek. Ik had voor Jos en mij kaartjes voor de Giants geregeld… op rij 3, vlak naast de dugout, oftewel ultiem goeie plaatsen! De Giants wonnen de wedstrijd dik en het was dus goed toeven in AT&T Park. Natalie en Michelle waren ondertussen aan het shoppen in downtown San Francisco en eindelijk kon Natalie ook wat vinden, want tot nu toe was het vooral Jos die aan het shoppen was geslagen!
Na de wedstrijd kwamen Michelle en Natalie ons ophalen, hebben we thuis de koffers opgepikt en hebben we Jos en Natalie bij het vliegveld afgezet, voor een enkele reis Las Vegas.
Op dit moment zitten ze als het goed is in een rubberbootje ergens middenin de Grand Canyon… ik zit weer op m’n werk… en everything is back to normal…
Maar het mag hopelijk uit dit verslag duidelijk zijn: het waren een vijf ontzettend leuke dagen zo met m’n broertje!

Tot slot, de foto’s:

• de foto’s van m’n verjaardag
• de foto’s van de Keukenhof
• de overige foto’s van een weekje in Nederland
• de foto’s van een weekend Milaan
• de foto’s van Florence
• de foto’s van Pisa
• de foto’s van Rome

Vrijdag hadden we wederom een rondleiding: de Angels & Demons tour, naar het gelijknamige boek van Dan Brown (in Nederland “Het Bernini Mysterie” getiteld). Mocht je dit boek nog niet gelezen, het is een aanrader… het speelt zich af in Rome en de rondleiding neemt je langs alle plekken die in het boek voorkomen. Was erg leuk, want behalve dat je het boek zeg maar live “herbeleeft”, kom je ook langs historische gebouwen zoals het Pantheon en Castello St. Angelo. Bovendien maakte de tourguide het erg leuk, door het verhaal levendig na te vertellen.

Zaterdag, je raadt het al: een rondleiding! Inmiddels was de schoonfamilie ook in Rome aangekomen. We hadden ze verteld hoe goed de rondleidingen van de afgelopen 2 dagen waren geweest, dus zij gingen ook mee vandaag: een rondleiding door “Ancient Rome”. Wat een teleurstelling! De tourguide sprak gebrekkig Engels, vertelde nauwelijks verhalen/feiten en de wandeling kilometers door de stad zelf heen… pas in het laatste gedeelte door “Ancient Rome” zelf. Nou ja goed, dat laatste uur was dan wel weer ontzettend mooi, met de eeuwenoude ruines en uiteraard het Colosseum! ‘s Avonds nog even langs de Spaanse Trappen geweest.

Zondag, onze laatste dag, begon zoals dat hoort op zondag: in de kerk. Ik mag dan niet zo van de kerk zijn, het was toch best indrukwekkend om zo op zondagochtend in de Sint Pieter in Vaticaanstad te zitten. Weer een ervaring rijker werd het tijd om de koffer te pakken, uit te checken en na nog een laatste pasta voor de lunch, op naar het vliegveld.

Zoals ik aan het begin van mijn verhaaltje al zei: het was een TOP vakantie. Lekker “thuis” geweest bij familie en vrienden… maar ook evengoed echte vakantie gevierd in London, Milaan, Florence en Rome. Het was vermoeiend… en vooral na een lange vlucht vandaag, zal het morgen absoluut niet meevallen op m’n werk… maar het was het waard en nou ja, een zonvakantie kan altijd nog he. Hoewel, nu ik dan de respectabele leeftijd van 30 heb bereikt, is het misschien toch een idee om eens over zo’n “relax-vakantie” na te gaan denken… je wordt toch een daggie ouder he.

Tot zover vanuit het vliegtuig. Vanavond als we thuiskomen zal ik dit effe naar m’n blog “copy/pasten”… en dan volgen in de loop van de week de foto’s… we hebben er een stuk of 1750, dus het kan effe duren voordat we hier een goeie selectie uit gemaakt hebben.

Vanuit San Francisco, de groeten!