Mark Kater .nl

Al bijna 2 maanden is het eerste wat je tegenkomt op MarkKater.nl, het deprimerende bericht over Timo. Hoog tijd dat we daar verandering in brengen… want al hebben we best wel betere tijden gekend, het gaat evengoed best goed hoor.

Ik heb ook eindelijk weer ‘s wat foto’s online gezet… en al is voor m’n gevoel alleen maar werk, werk, werk, de laatste paar weken… gelukkig hebben we de foto’s nog om me er aan te herinneren dat we ondanks alle drukte ook nog wel tijd hebben voor wat leuke dingen… zie hier een kleine terugblik op de maand mei:

http://www.flickr.com/photos/thekaters/sets/72157624065259373/show/

We begonnen de maand met… Nederlands bezoek! Menno en Leon hebben afgelopen jaar hun motor-rijbewijs gehaald, dus leek het ze een goed idee om meteen maar een paar Harley’s te huren en Amerika door te crossen. En waar beter te beginnen, dan in San Francisco!? Op 2 mei kwamen ze aan, precies op tijd voor m’n verjaardag… die we maandags hebben gevierd in de “batting cages” en op de midgetgolf baan… lekker relaxed in het zonnetje… prima dag. ‘s Avonds kwamen onze vrienden Sara, Aaron, Bekki en Cyrus ook langs… en het werd een gezellig avondje Rock Band.
Dinsdags moest ik weer te werk en hebben Menno en Leon de stad een beetje verkend op hun motors… en hebben we samen geluncht, nadat ze eerst de halve stad door getourd waren op zoek naar m’n werk… ik weet niet hoe ze gereden zijn, maar uiteindelijk wisten ze het toch te vinden.
‘s Avonds hebben we Avatar gekeken en de volgende ochtend vertrokken de heren… van San Francisco naar Houston op de Harley… en vervolgens per auto door naar Miami, om daar nog een tijdje op de stranden mans te lopen doen (neem ik aan tenminste).
Vanuit Miami vliegen ze morgen weer terug naar San Francisco… en overmorgen vertrekt hun vliegtuig om 8 uur ‘s ochtends, terug naar Amsterdam. Voor wie me wat beter kent, zal begrijpen dat ik dat echt onwijs heftig vind, want je kunt me weinig vrolijker krijgen dan om half 6 ‘s ochtends een paar gasten naar het vliegveld te rijden…

Een paar dagen nadat Menno en Leon waren vertrokken, sprong er een waterleiding in de straat verderop. Deze straat ligt hoger op de heuvel dan waar wij wonen… waardoor liters en liters met water (gelukkig alleen water, en niet rioolwater!) de heuvel naar beneden stroomde, bij ons de benedenverdieping naar binnen… inclusief de modder die het water met zich meebracht.
Op dat moment waren Michelle en ik echter niet thuis… wij zaten nietsvermoedend bij een wedstrijd tussen de Giants en de Astros… goed potje overigens. Echter toen we rond een uur of half 5 thuis kwamen stond onze Chinese buurvrouw al in gebrekkig Engels uit te leggen dat we maar effe in de garage moesten kijken. DE TERING!
Het meeste water was op dat moment al weg gestroomd (we hebben een waterafvoer in de garage), maar de modder en prut lag werkelijk overal!
Omdat het waterleidingsysteem van San Francisco erg verouderd is en dit soort “incidenten” blijkbaar wel vaker gebeurt, heeft de gemeente wel wat ervaring met hoe te handelen. En omdat die leiding al uren daarvoor was gesprongen (rond 10 uur ‘s ochtends), stond het schoonmaakbedrijf al op de stoep! Ze vertelden ons dat de gemeente hun had ingeschakeld om het allemaal af te handelen.
In eerste instantie leek het erop dat ze alleen de houten vloer zouden verwijderen, maar “omdat ze geen enkel risico wilden nemen” sloopten ze ook de vloer daar onder maar weg… wat in mijn ogen meer was “omdat de gemeente dat toch wel betaalt”. Op zich leuk allemaal natuurlijk, de complete benedenverdieping wordt op kosten van de gemeente compleet gerenoveerd… maar aan de andere kant: de complete benedenverdieping is de komende maanden onbewoonbaar. En nu wonen we dan wel op de 1e verdieping, boven de garage… maar what about the Kater Gym?! Die is dus ook buiten gebruik de komende tijd… WEER geen six-pack deze zomer!!

Nou en dan hadden we ook nog de bruiloft van Cyrus en Bekki! Michelle was Bekki’s “Matron of Honor”, oftewel ere-bruidsmeisje, oftewel dan wordt er van je verwacht dat je de bruid helpt met van alles, voorafgaand aan de bruiloft. Ik was 1 van Cyrus “Groommen”, wat eigenlijk niet veel meer inhoudt dan dat je in een rijtje naast de bruidegom moet staan, tijdens de ceremonie. Kortom, Michelle had het er erg druk mee… en dat terwijl ze momenteel weer 60 uur in de week draait omdat de film productie op z’n eind loopt…
Maar goed, de bruiloft was erg mooi, in een Japanse tuin in Saratoga (een uurtje zuidelijk van San Francisco) en volgens mij deden zowel de Matron of Honor als de Groomsman precies wat er van ze verwacht werd.

En terwijl je dit zo leest denk je misschien “Michelle heeft het erg druk, maar waar heb jij het dan zo druk mee??”. Nou lieve lezertjes, dat zal ik uitleggen. Omdat Michelle dezer dagen van 9 uur ‘s ochtends tot 10 uur ‘s avonds aan het werk is… ben ik aan het hobby-en met een heuse WK Pool site! In eerste instantie had ik het idee om een van de Nederlandse WK Pools te vertalen en het dan naar Nederland terug te sturen… maar toen ik een beetje ging vragen van wie er interesse had om mee te doen, kwam ik al snel op meer dan 20 personen. Das op zich genoeg om zelf een pooltje op te zetten dacht ik… maar ik had geen zin om dat allemaal in Excel te moeten doen, ik bedoel kom op, dit is 2010!
Kortom, ik ben een paar dagen aan het knutselen geweest en heb m’n eigen WK Pool site gebouwd. Het is in het Engels, maar dat moet geen probleem zijn lijkt me… dus als je dit leest en je wilt meedoen, laat het me weten. Uiteraard wel VOOR dat het WK begint…

En dat was het wel weer voor wat betreft het nieuws uit San Francisco in 1000 woorden. Volgende week komen Ron en Linda nog even langs, die week daarna krijgen we m’n vader en moeder voor 2 weken op visite… en is bovendien de film waar Michelle aan werkt afgerond… dus langzaam maar zeker wordt het weer een stuk gezelliger bij de Katers!

Groeten!

Waarschuwing: dit is wellicht het meest deprimerende bericht wat ik ooit op m’n site heb gezet. De afgelopen jaren zijn het voornamelijk goede berichten geweest die je op m’n site hebt kunnen lezen… maar vandaag even niet.

Vanochtend is mijn vriend overleden. Mijn buddy… een hond zoals ik er nog nooit eentje had meegemaakt, Timo, heeft de strijd uiteindelijk toch verloren. Het was erg onverwachts, want afgelopen vrijdag is hij geopereerd en de operatie was geslaagd… alleen konden ze pas over 2 weken later met zekerheid zeggen dat hij compleet was genezen.

Timo had sinds enkele maanden een zeldzame aandoening waarbij vocht zich in zijn lichaam ophoopte, wat er niet hoorde te zitten. Dat vocht zat overal en vooral om zijn longen heen, waardoor zijn longen minder ruimte hadden om te ademen.
Sinds februari zijn we 3 keer met hem naar het dierenziekenhuis geweest om hem “leeg te pompen” en ondertussen zat hij aan de medicijnen in de hoop dat dat het zou verhelpen.
Dat werkte dus niet… en uiteindelijk hadden we nog maar 1 optie voor hem en dat was om te opereren. Dat was afgelopen donderdag en van tevoren wisten we dat er maar een 50% kans op slagen was… z’n aandoening is zo zeldzaam, ze weten niet hoe hij er aan komt… en ze weten ook niet hoe hij er vanaf zou moeten komen. Het enige wat ze weten is wat bij andere honden succesvol was gebleken en die methodes zouden ze bij Timo ook toepassen. Niet echt een geweldig vooruitzicht dus, maar ja 50% is toch een kans en het alternatief was om hem te laten inslapen…

Toen we Timo vrijdagmiddag ophaalden uit het ziekenhuis, vertelde de dokter ons dat de operatie was geslaagd en dat het goed ging met Timo. Ze hadden het lek gevonden, en gedicht, en 24 uur na de operatie was hij nog steeds “droog”. Het zag er goed uit dus, maar het bleef afwachten.

Afgelopen weekend was behoorlijk zwaar voor Timo. Hij had duidelijk veel pijn van de operatie (een hechting van 15 cm), maar de pijnstillers hielpen gelukkig wel wat. Maar iedere dag ging het een stukje beter met hem… tot gister. We werden wakker en merkten dat z’n ademhaling weer wat moeilijker leek te gaan… in eerste instantie dachten we dat het misschien kwam omdat hij sinds dinsdag geen pijnstillers meer had gehad, maar rond de middag ademde hij nog steeds moeilijk, dus toch maar even naar het ziekenhuis om zeker te zijn dat alles goed ging met hem.

En daar kwam de dokter na een kwartiertje terug met ontzettend slecht nieuws: z’n lijf zat WEER vol met vocht… blijkbaar was wat ze donderdag hadden verwijderd, niet het enige lek in z’n lijf en blijkbaar was zo ongeveer z’n hele lichaam zo lek als een mandje… gezien de hoeveelheid vocht wat zich in minder dan een week tijd had opgehoopt.

Nou ja dan is het een simpel verhaal: hij gaat dood. Als we niks doen, dan zal het vocht de ruimte om z’n longen uiteindelijk zo vernauwen dat hij stikt… of als het zich om zijn hart opbouwt, dan kan z’n hart niet meer pompen en krijgt het een hartaanval… allemaal geen leuke vooruitzichten en dus hebben we er voor gekozen om hem in te laten slapen.

We hebben hem gistermiddag nog wel mee naar huis genomen, voor een laatste avondje thuis… en veel van onze vrienden kwamen langs om afscheid van hem te nemen. Dat klinkt misschien raar, maar het is moeilijk om uit te leggen hoeveel Timo voor iedereen betekende.

Zoals ik wel eerder heb geschreven, ben ik niet wat je noemt een “hondenliefhebber”. Ik heb geen hekel aan honden ofzo, maar ik heb gewoon niet zo veel met ze. Maar met Timo was het anders. Timo had een eigen persoonlijkheid, Timo was super relaxed, blafte zelden en luisterde onwijs goed… hij leek vaak te begrijpen wat we tegen em zeiden… Om dat in woorden te beschrijven is lastig… je had hem mee moeten maken.
Timo was gewoon een onwijs lieve hond en hij was “part of the family”… en voor veel van onze vrienden was hij ook een beetje hun hond.

Het was moeilijk de afgelopen 24 uur… het was moeilijk om gistermiddag een klap te verwerken die we niet (meer) hadden zien aankomen… het was moeilijk om vanochtend wakker te worden en te realiseren dat hij er morgenochtend niet meer zal zijn… het was moeilijk om naast hem te zitten terwijl hij z’n laatste adem uitblies… en het zal de komende tijd nog wel even moeilijk blijven om thuis te komen in een leeg huis en niet verwelkomd te worden door een hond die blij is dat je er bent…

Ik zal je ontzettend missen, lieve Timo… maar bedankt voor de geweldige herinneringen die je ons in het afgelopen jaar hebt gegeven… we hadden er graag nog een paar jaar aan herinneringen aan toegevoegd, maar het heeft niet zo mogen zijn. Today, I’ve lost my friend…

Ik dacht dat het wel weer even tijd werd om bij te praten.
Laten we beginnen bij het eerste Nederlandse bezoek van dit jaar. Alweer een maandje geleden inmiddels, kwamen tante Poer en ome Snor (a.k.a. m’n Poer- en Peetouders) een paar dagen op bezoek. Het was maar kort, maar erg gezellig… vooral om samen de Olympische Spelen te kijken… o.a. de 5km winst van Sven Kramer. Een paar dagen later zouden zij door rijden richting Vancouver om daar live de beruchte 10km van Sven Kramer mee te maken…… In ieder geval, ze zijn al eerder in San Francisco geweest, dus heel veel toeristische dingen hebben we niet gedaan, maar we zijn naar Golden Gate Park geweest en hebben daar met Timo rondgelopen… en we zijn naar Texas Road House geweest, een steakhouse wat onder de Nederlandse bezoekers inmiddels een kleine traditie begint te worden.
Een paar fotootjes van hun bezoek:

http://www.flickr.com/photos/thekaters/sets/72157623655027546/show/

Verder werkt Michelle alweer ruim een maand voor haar nieuwe werkgever. Dus geen Dreamworks meer, geen lange reistijd meer, geen lange dagen meer (al zullen die ongetwijfeld wel weer komen evengoed) en een betere functie…
Het enige wat we (ja “we” ) wel zullen missen is voor-premieres zoals we die gisteren hadden. Vrijdag komt “How To Train Your Dragon” uit en wij mochten die gister al zien… in de bios hier in San Francisco, op kosten van Dreamworks, zelfs met gratis popcorn en drinken… luxe hoor! De film is trouwens een absolute aanrader!! Serieus, ik had zelf zoiets van “weer zo’n animatiefilm zoals ik er inmiddels al genoeg gezien heb“, maar de kwaliteit van de “graphics” is echt een niveautje hoger dan wat ik tot nu gewend was… heel cool! Verhaal was daarnaast ook nog de moeite waar en een stuk minder voorspelbaar dan ik had verwacht… kortom ja je moet deze film gewoon gaan zien… en uiteraard na afloop blijven zitten om onder het kopje “Paint Fix” de naam “Michelle Kater” in de middelste kolom voorbij te zien komen!

Nou ja en verder staat kwartaal 1 vooral in het teken van onze hond Timo… in januari begon ie klachten te krijgen… begin februari kwamen we erachter dat z’n hele lijf vol zat met vocht wat er niet hoorde… en dat dat nog wel eens kanker zou kunnen zijn. Nou inmiddels zijn we ruim anderhalve maand verder… ze hebben vastgesteld dat het geen kanker is, dus dat was een hele opluchting… maar wat het nu wel is..? Hij heeft blijkbaar een lek in 1 van z’n aderen, maar waar dat zit en hoe dat lek dicht moet gaan… geen idee. Timo zit momenteel aan de medicijnen die het lek “misschien” kunnen dichten. Op dit moment zit ie nog aan die medicijnen en moet ie vooral zo rustig mogelijk blijven… wat in principe gewoon k*t is, want een hond hoort te rennen… maar ja, dit moet het lek dus doen dichten en over 2 weken moeten we terugkomen om te kijken wat het resultaat is. Oftewel, daarover later meer… op dit moment valt er weinig zinnigs over te zeggen, behalve dat hij verder eigenlijk weinig lijkt me mankeren…

Verder nog nieuws? Nou we zijn af en toe weer lekker aan het schilderen… de laatste loodjes, want na de logeerkamer, de slaapkamer en de keuken, is nu eindelijk de beurt aan de woonkamer en de hal… het is nog heel wat werk, maar af en toe een weekendje schilderen en het wordt iedere keer weer een stukkie mooier in huize Kater. Zodra het af is, volgen er uiteraard foto’s.

Ok dat was em wel… het kwartaaloverzicht… mag ik even zeggen dat de tijd wat mij betreft wel even wat langzamer mag gaan? Echt waar, voor m’n gevoel “blog” ik niet heel veel minder dan ik voorheen deed, maar nu zit er “ineens” anderhalve maand tussen 2 berichten, waar het altijd anderhalve week was… zucht… time goes by too fast!!!

Groeten uit San Francisco!

Het is vandaag precies een jaar geleden dat ik mijn berichtje over onze gezinsuitbreiding schreef… een heel jaar alweer met Timo… echt nooit verwacht dat ik het zo super zou vinden om een hond te hebben! Nou is Timo ook wel de meest relaxte hond die ik ooit heb gezien… hij blaft zelden, is ontzettend goed getraind (niet door ons, maar door z’n vorige baas) en is gewoon een hele lieve hond!

Des te groter de schrik deze week… We hadden Timo al een paar weken geleden naar de dierenarts gebracht, omdat hij niet zo veel honger leek te hebben. Ze hebben toen z’n bloed en urine nagekeken en alles was prima: gevalletje “Ik ben m’n huidige maaltijden zat, tijd voor wat meer variatie“, aldus de dierenarts.
Maar de laatste weken begon hij ook steeds vreemder te ademen… en als we ‘s avonds gingen rennen, kon hij me amper bijhouden omdat ie buiten adem was. Het zal jullie niet verbazen dat ik niet zo HEEL hard ren…
Afgelopen woensdag dus maar weer naar de dierenarts… want er zat duidelijk iets niet goed. Röntgenfoto’s laten maken en dat zag er helemaal niet goed uit.
Volgens de dierenarts zat er vocht in z’n lichaam, wat er niet zou moeten zitten… en een veel voorkomende oorzaak hiervan, is kanker.

Goeiemorgen… dat had ik dus effe totaal niet zien aankomen! Vervolgens werden we meteen doorverwezen naar het dierenziekenhuis, voor verder onderzoek. Het was inmiddels half 6 ‘s avonds en we konden Timo ‘s avonds om een uur of 10 weer oppikken, zo werd ons verteld. Rond half 8 werden we gebeld door de dokter… hij was net klaar met Timo en ze hadden 2,5 liter vocht uit z’n lichaam gepompt! De tering… geen wonder dat ie vreemd ademde!
Gelukkig was er ook nog wel wat goed nieuws… want volgens de arts was het niet noodzakelijk kanker, maar kon het ook “gewoon” een lek in een van z’n aderen zijn. Dat wil zeggen, het is vrij duidelijk dat er ergens een lek zit, maar de oorzaak daar van is niet noodzakelijk kanker. Mocht het wel kanker zijn, dan is het een vrij kort verhaal: daar kunnen ze niks aan doen en dan is het een kwestie van maanden…

Het vocht wat ze uit z’n lichaam hadden gehaald hebben ze woensdagavond nog naar een lab gestuurd, en donderdag middag kregen we daarvan de uitslag… hopelijk met meer duidelijkheid over of het wel of geen kanker was. Tussen 4 en 6 uur zouden ze bellen en uiteraard belden ze pas om half 7. Maar om nou te zeggen dat dit veel duidelijkheid schepte, niet echt. In het laboratorium hadden ze geen kankercellen gevonden, maar wel cellen die er verdacht uit zagen. Kortom, daar schieten we lekker veel mee op.
Verder vertelde de arts dat hij niet zo erg geloofde in die “verdachte cellen” theorie en dat hij zelf woensdag ook het vocht had bekeken en hij geloofde niet dat kanker de oorzaak was van wat Timo had. Wat het dan wel was, kon hij ook niet zeggen… maar goed, als hij zegt dat het geen kanker is, dan geloven we dat natuurlijk graag! Het was verder nog een optie om een CT-scan uit te laten voeren, om een beter beeld te krijgen, maar zelfs met die CT-scan konden ze geen definitieve diagnose geven. Dat hebben we dus maar niet gedaan… want wat schiet je er mee op verder… en het kost allemaal al genoeg, vooral met het oog op een eventuele operatie over een paar weken.

Sinds Timo behandeld is en van die 2,5 liter vocht is verlost, lijkt ie als herboren. Hij ademt weer normaal, eet weer z’n hele bak leeg… kortom voor nu lijkt alles goed te gaan, maar wel met de nadruk op “lijkt”.
De komende 2-3 weken moet ie aan een vetarm dieet en pillen… en dan moet ie weer terug naar het ziekenhuis om te kijken of er meer vocht zit. De kans bestaat namelijk dat dit dieet+pillen het lek zal dichten… al is die kans niet ontzettend groot. Maar goed, dat zien we dus over een paar weken… en mocht ie nou weer vocht in z’n lichaam hebben (dat zit er dus wel in), dan kunnen ze het lek eventueel wel operatief dichten, hetgeen een behoorlijk grote kans van slagen heeft en volgens mijn google-research kan ie daarna nog jaren verder.

Maar goed, dat is voor nu dus allemaal afwachten… het goeie nieuws op dit moment is op zich wel dat het niet definitief kanker is… maar omdat het allemaal zo vaag is, blijven we daar natuurlijk nog wel bang voor… en tegelijkertijd hoopvol dat het allemaal goed afloopt en alles met een paar weken achter de rug is… we zullen het zien… maar dat we behoorlijk zijn geschrokken is zeker…

Oh om dit bericht nou niet helemaal in een down-stemming te eindigen: Timo kreeg gisteren bloemen bezorgd, van onze vrienden Cyrus en Bekki. Je had die kop van die bezorger moeten zien toen hij vroeg om een handtekening van ene meneer Timo Kater en ik naar Timo wees… zelfs in dit gekke land krijgen honden blijkbaar niet zo heel vaak bloemen bezorgd…
In ieder geval… hier een fotootje van onze patiënt met z’n bloemen…

Ik hintte er in mijn jaaroverzicht (zie juni) al naar… de afgelopen weken waren redelijk spannend, want Michelle was druk bezig met een nieuwe baan!
Waarom, zul je misschien zeggen, want ze werkt toch bij DreamWorks… wat wil je nog meer?! Nou, op zich is er niks mis met DreamWorks… maar om verschillende redenen wilde ze liever wat anders. Animatiefilms zijn anders dan “echte” films… ook qua werk, en wat Michelle betreft zijn “echte” films leuker om te doen.
Daarnaast zit DreamWorks in Redwood City, wat toch al snel een uurtje rijden is… en bovendien werken er bij het bedrijf waar ze had gesolliciteerd enkele van haar ex-collega’s met wie ze erg goed kon opschieten. Nou en als dat andere bedrijf dan ook nog eens 100 meter van het Giants stadion vandaan zit… Nee maar serieus, uitdagende functie, kleiner bedrijf (meer persoonlijke sfeer) en oh ja niet onbelangrijk, een beter salaris… gewoon een simpel gevalletje “Joep, Doei en de Mazzel, DreamWorks!”
Nou ja, bijna… want ze moet nog een maandje bij DreamWorks aan de gang, totdat “How To Train Your Dragon” af is… en zoals gebruikelijk zijn de laatste weken altijd behoorlijk stressvol, want die film MOET in maart in premiere… maar goed, daarna begint ze dus bij “Spy Post“. Nooit van gehoord? Geeft niet, ik ook niet.

Waarschuwing: 2210 woorden aan tekst! Ben je niet zo van het lezen: zie hier het Jaaroverzicht 2009 in foto’s.

Zo, het duurde even, maar hier is ie dan, voor de 5e keer in successie: Mark Kater’s Jaaroverzicht! Ik zeg het wel vaker, maar ik blijf het zeggen: wat gaat de tijd toch ontzettend snel! Ongelooflijk dat dit alweer de vijfde keer is dat ik mijn Jaaroverzicht zit te schrijven! In december 2004 begon ik met m’n “weblog”, omdat ik op dat moment op het punt stond om Michelle ten huwelijk te vragen… en na een zeer enerverend 2005 (emigreren, trouwen, werk vinden in San Francisco) dacht ik dat het wel leuk was om terugblik op dat jaar aan dat weblog toe te voegen. Maar goed, toen kwam 2006 en daarin gebeurde ook best veel… 2007, 2008… nou ja goed, het is gewoon ieder jaar wel weer de moeite waard om even terug te blikken… en vooral nu, een paar jaar later, is het leuk om weer even terug te lezen hoe het ook alweer was.

Goed, editie nummer 5 dus, de lustrum editie van Mark Kater’s Jaaroverzicht! Als ik 2009 in 1 woord moet samenvatten, dan is dat overduidelijk: Verrassing!
Continue reading →

Nou hij staat hoor! Schreef ik vorige week al dat Michelle me een Heineken Beertender voor kerst had gegeven… Vanavond hebben we er een tafel/barretje voor gevonden en “as we speak” staat ie te koelen! Morgenavond moet ie op temperatuur zijn (hm, eigenlijk morgenochtend al… ) en gaan we em testen. Woohoo!!

Hoe doet de Beertender het eigenlijk in Nederland, is het populair? Hier namelijk TOTAAL niet. Ik ken niemand die zo’n ding heeft, de meesten hebben er zelfs nog nooit van gehoord. Des te mooier natuurlijk dat ik mijn eigen thuis-tappie in huis heb!

Proost he!

Hier werkt Michelle moment aan:

How To Train Your Dragon

(Wilde effe de “QuickPress” functionaliteit van m’n blog testen, tot zover dit korte bericht… )

Zoals ik in m’n vorige bericht al schreef, had ik behoorlijk wat in de planning voor de laatste week van 2009, dus hier even een verslag.
Aan het begin van iedere laatste week van het jaar, zo ook dit jaar, kerstmis. Traditiegetrouw vieren we dit in Stockton, waar Michelle’s zus woont. Traditiegetrouw gaat dit op z’n Amerikaans met veel te veel kado’s… maar ja, zo doen ze dat al jaren en pogingen mijnerzijds om het wellicht wat “normaler” te doen, blijken ieder jaar weer zinloos… ach ja… niks aan te doen he. Hoogtepunt aan mijn stapel van kado’s… een Beertender! Yep, bijzonder blij mee… moet er nog wel een plaats voor vinden in de keuken, maar vertrouw er op dat als jullie langskomen, dat we dan een tapbiertje kunnen drinken in Casa Kater!

Verder schreef ik vorige keer al dat ik kaartjes voor de 49ers had geregeld voor m’n schoonvader… op de 2e rij van het veld… maar hij had al andere plannen die hij onmogelijk (…) kon verzetten… als je weet hoe moeilijk (en prijzig!) het is om dit soort kaartjes te regelen, dan begrijp je wellicht dat ik er redelijk klaar mee was dat een bezoek aan het casino blijkbaar belangrijker was…
Maar goed, zijn probleem hoor… dan houd ik die kaartjes lekker voor mezelf. Een vriend van me, Mariano, was er erg blij mee. Het waren echt SUPER goeie plaatsen… zoals gezegd op rij 2 vanaf het veld, achter de lijn waar de touchdowns gescoord worden… en er werden behoorlijk wat touchdowns gescoord: de Niners wonnen 20-6!

http://www.flickr.com/photos/thekaters/sets/72157623006540887/show/

Dinsdag wederom een dag op stap met Mariano, richting Lake Tahoe, voor een daggie skiën! Michelle moest helaas gewoon werken, dus het werd een daggie met de mannen. Dat wil zeggen ik zelf, Mariano en z’n zoontje van 4, Aidan. Het is maar 3,5 uur rijden van San Francisco naar het Northstar skigebied… dus om 6 uur ‘s ochtends weg, een daggie skiën en ‘s avonds weer thuis.
Hoewel het relatief dichtbij is, ben ik nog niet eerder naar Lake Tahoe geweest om te skiën… oftewel het was (afgezien van een uurtje in Spaarnwoude in november) alweer een jaar of 5 geleden sinds ik voor het laatst op de ski’s had gestaan… het was dus wel weer effe wennen, maar al met al ging het toch redelijk goed vond ik. Absoluut voor herhaling vatbaar!

http://www.flickr.com/photos/thekaters/sets/72157623131329430/show/

En tot zover het verslag van de laatste week van 2009… Have a very Happy, Healthy and Fun 2010!

Gewoon even een kort berichtje, ik bewaar het lange verhaal voor m’n Jaaroverzicht… maar omdat ik dit jaar een keertje geen kerstkaarten heb verstuurd (noem het lui, maar jullie sturen mij ook zelden wat! :p ), even via deze weg: iedereen heeeeele gezellige kerstdagen, doe rustig aan en maak er een geweldig nieuw decennium van!!

Oh ik zal jullie nog effe vertellen wat onze plannen voor de feestdagen zijn! We gaan zoals gebruikelijk naar Michelle’s zus en zwager, in Stockton… waar ongetwijfeld weer ontzettend veel kadootjes onder de kerstboom zullen liggen en waar we ons wel weer een paar dagen helemaal rond zullen eten.
Zaterdagavond gaan we dan weer op huis aan, want zondag neem ik m’n schoonpapa mee naar een wedstrijd van de 49ers… dat krijgt ie voor kerst, dus ik hoop niet dat ie dit leest. Heb er zelf ook wel zin in, want ik ben sinds mijn enige bezoek in 2002, nooit meer naar een wedstrijd van de “niners” geweest!
Maandag t/m woensdag moet Michelle helaas werken (ze werkt momenteel aan deze film trouwens), maar ik heb vakantie en ik ga maandag mooi een daggie ski-en in Tahoe! Yup, erg veel zin in, want ieder jaar hebben we plannen, maar het komt er nooit van… maar nu dus wel: ‘s ochtends vroeg heen, ‘s avonds weer thuis (het is ongeveer 3,5 uur rijden), ideaal.
Dinsdag en woensdag is ingepland om een beetje aan het huis te klussen en dan is het donderdag alweer de laatste dag van het jaar! We gaan een avondje naar onze vrienden Bekki en Cyrus, en dat wordt ongetwijfeld gezellig.

Dussss… dat zijn onze plannen voor de feestdagen… wat zijn jullie plannen? Hoe dan ook, maak er wat leuks van! Ik spreek jullie weer in 2010! HAPPY HOLIDAYS!!!