Timo

Het is vandaag precies een jaar geleden dat ik mijn berichtje over onze gezinsuitbreiding schreef… een heel jaar alweer met Timo… echt nooit verwacht dat ik het zo super zou vinden om een hond te hebben! Nou is Timo ook wel de meest relaxte hond die ik ooit heb gezien… hij blaft zelden, is ontzettend goed getraind (niet door ons, maar door z’n vorige baas) en is gewoon een hele lieve hond!

Des te groter de schrik deze week… :( We hadden Timo al een paar weken geleden naar de dierenarts gebracht, omdat hij niet zo veel honger leek te hebben. Ze hebben toen z’n bloed en urine nagekeken en alles was prima: gevalletje “Ik ben m’n huidige maaltijden zat, tijd voor wat meer variatie“, aldus de dierenarts.
Maar de laatste weken begon hij ook steeds vreemder te ademen… en als we ‘s avonds gingen rennen, kon hij me amper bijhouden omdat ie buiten adem was. Het zal jullie niet verbazen dat ik niet zo HEEL hard ren… :)
Afgelopen woensdag dus maar weer naar de dierenarts… want er zat duidelijk iets niet goed. Röntgenfoto’s laten maken en dat zag er helemaal niet goed uit.
Volgens de dierenarts zat er vocht in z’n lichaam, wat er niet zou moeten zitten… en een veel voorkomende oorzaak hiervan, is kanker.

Goeiemorgen… dat had ik dus effe totaal niet zien aankomen! Vervolgens werden we meteen doorverwezen naar het dierenziekenhuis, voor verder onderzoek. Het was inmiddels half 6 ‘s avonds en we konden Timo ‘s avonds om een uur of 10 weer oppikken, zo werd ons verteld. Rond half 8 werden we gebeld door de dokter… hij was net klaar met Timo en ze hadden 2,5 liter vocht uit z’n lichaam gepompt! De tering… geen wonder dat ie vreemd ademde!
Gelukkig was er ook nog wel wat goed nieuws… want volgens de arts was het niet noodzakelijk kanker, maar kon het ook “gewoon” een lek in een van z’n aderen zijn. Dat wil zeggen, het is vrij duidelijk dat er ergens een lek zit, maar de oorzaak daar van is niet noodzakelijk kanker. Mocht het wel kanker zijn, dan is het een vrij kort verhaal: daar kunnen ze niks aan doen en dan is het een kwestie van maanden…

Het vocht wat ze uit z’n lichaam hadden gehaald hebben ze woensdagavond nog naar een lab gestuurd, en donderdag middag kregen we daarvan de uitslag… hopelijk met meer duidelijkheid over of het wel of geen kanker was. Tussen 4 en 6 uur zouden ze bellen en uiteraard belden ze pas om half 7. Maar om nou te zeggen dat dit veel duidelijkheid schepte, niet echt. In het laboratorium hadden ze geen kankercellen gevonden, maar wel cellen die er verdacht uit zagen. Kortom, daar schieten we lekker veel mee op.
Verder vertelde de arts dat hij niet zo erg geloofde in die “verdachte cellen” theorie en dat hij zelf woensdag ook het vocht had bekeken en hij geloofde niet dat kanker de oorzaak was van wat Timo had. Wat het dan wel was, kon hij ook niet zeggen… maar goed, als hij zegt dat het geen kanker is, dan geloven we dat natuurlijk graag! Het was verder nog een optie om een CT-scan uit te laten voeren, om een beter beeld te krijgen, maar zelfs met die CT-scan konden ze geen definitieve diagnose geven. Dat hebben we dus maar niet gedaan… want wat schiet je er mee op verder… en het kost allemaal al genoeg, vooral met het oog op een eventuele operatie over een paar weken.

Sinds Timo behandeld is en van die 2,5 liter vocht is verlost, lijkt ie als herboren. Hij ademt weer normaal, eet weer z’n hele bak leeg… kortom voor nu lijkt alles goed te gaan, maar wel met de nadruk op “lijkt”.
De komende 2-3 weken moet ie aan een vetarm dieet en pillen… en dan moet ie weer terug naar het ziekenhuis om te kijken of er meer vocht zit. De kans bestaat namelijk dat dit dieet+pillen het lek zal dichten… al is die kans niet ontzettend groot. Maar goed, dat zien we dus over een paar weken… en mocht ie nou weer vocht in z’n lichaam hebben (dat zit er dus wel in), dan kunnen ze het lek eventueel wel operatief dichten, hetgeen een behoorlijk grote kans van slagen heeft en volgens mijn google-research kan ie daarna nog jaren verder.

Maar goed, dat is voor nu dus allemaal afwachten… het goeie nieuws op dit moment is op zich wel dat het niet definitief kanker is… maar omdat het allemaal zo vaag is, blijven we daar natuurlijk nog wel bang voor… en tegelijkertijd hoopvol dat het allemaal goed afloopt en alles met een paar weken achter de rug is… we zullen het zien… maar dat we behoorlijk zijn geschrokken is zeker…

Oh om dit bericht nou niet helemaal in een down-stemming te eindigen: Timo kreeg gisteren bloemen bezorgd, van onze vrienden Cyrus en Bekki. Je had die kop van die bezorger moeten zien toen hij vroeg om een handtekening van ene meneer Timo Kater en ik naar Timo wees… zelfs in dit gekke land krijgen honden blijkbaar niet zo heel vaak bloemen bezorgd… :D
In ieder geval… hier een fotootje van onze patiënt met z’n bloemen…
Timo met zn bloemen

Michelle heeft een nieuwe baan!

Ik hintte er in mijn jaaroverzicht (zie juni) al naar… de afgelopen weken waren redelijk spannend, want Michelle was druk bezig met een nieuwe baan!
Waarom, zul je misschien zeggen, want ze werkt toch bij DreamWorks… wat wil je nog meer?! Nou, op zich is er niks mis met DreamWorks… maar om verschillende redenen wilde ze liever wat anders. Animatiefilms zijn anders dan “echte” films… ook qua werk, en wat Michelle betreft zijn “echte” films leuker om te doen.
Daarnaast zit DreamWorks in Redwood City, wat toch al snel een uurtje rijden is… en bovendien werken er bij het bedrijf waar ze had gesolliciteerd enkele van haar ex-collega’s met wie ze erg goed kon opschieten. Nou en als dat andere bedrijf dan ook nog eens 100 meter van het Giants stadion vandaan zit… :D Nee maar serieus, uitdagende functie, kleiner bedrijf (meer persoonlijke sfeer) en oh ja niet onbelangrijk, een beter salaris… gewoon een simpel gevalletje “Joep, Doei en de Mazzel, DreamWorks!” :)
Nou ja, bijna… want ze moet nog een maandje bij DreamWorks aan de gang, totdat “How To Train Your Dragon” af is… en zoals gebruikelijk zijn de laatste weken altijd behoorlijk stressvol, want die film MOET in maart in premiere… maar goed, daarna begint ze dus bij “Spy Post“. Nooit van gehoord? Geeft niet, ik ook niet. :)

Jaaroverzicht 2009

Waarschuwing: 2210 woorden aan tekst! Ben je niet zo van het lezen: zie hier het Jaaroverzicht 2009 in foto’s.

Zo, het duurde even, maar hier is ie dan, voor de 5e keer in successie: Mark Kater’s Jaaroverzicht! Ik zeg het wel vaker, maar ik blijf het zeggen: wat gaat de tijd toch ontzettend snel! Ongelooflijk dat dit alweer de vijfde keer is dat ik mijn Jaaroverzicht zit te schrijven! In december 2004 begon ik met m’n “weblog”, omdat ik op dat moment op het punt stond om Michelle ten huwelijk te vragen… en na een zeer enerverend 2005 (emigreren, trouwen, werk vinden in San Francisco) dacht ik dat het wel leuk was om terugblik op dat jaar aan dat weblog toe te voegen. Maar goed, toen kwam 2006 en daarin gebeurde ook best veel… 2007, 2008… nou ja goed, het is gewoon ieder jaar wel weer de moeite waard om even terug te blikken… en vooral nu, een paar jaar later, is het leuk om weer even terug te lezen hoe het ook alweer was.

Goed, editie nummer 5 dus, de lustrum editie van Mark Kater’s Jaaroverzicht! Als ik 2009 in 1 woord moet samenvatten, dan is dat overduidelijk: Verrassing!
Read more

Biertje?!

Nou hij staat hoor! Schreef ik vorige week al dat Michelle me een Heineken Beertender voor kerst had gegeven… Vanavond hebben we er een tafel/barretje voor gevonden en “as we speak” staat ie te koelen! Morgenavond moet ie op temperatuur zijn (hm, eigenlijk morgenochtend al… :-D ) en gaan we em testen. Woohoo!! :)

Hoe doet de Beertender het eigenlijk in Nederland, is het populair? Hier namelijk TOTAAL niet. Ik ken niemand die zo’n ding heeft, de meesten hebben er zelfs nog nooit van gehoord. Des te mooier natuurlijk dat ik mijn eigen thuis-tappie in huis heb! :)

Proost he!

De laatste week van 2009

Zoals ik in m’n vorige bericht al schreef, had ik behoorlijk wat in de planning voor de laatste week van 2009, dus hier even een verslag.
Aan het begin van iedere laatste week van het jaar, zo ook dit jaar, kerstmis. Traditiegetrouw vieren we dit in Stockton, waar Michelle’s zus woont. Traditiegetrouw gaat dit op z’n Amerikaans met veel te veel kado’s… maar ja, zo doen ze dat al jaren en pogingen mijnerzijds om het wellicht wat “normaler” te doen, blijken ieder jaar weer zinloos… ach ja… niks aan te doen he. Hoogtepunt aan mijn stapel van kado’s… een Beertender! Yep, bijzonder blij mee… moet er nog wel een plaats voor vinden in de keuken, maar vertrouw er op dat als jullie langskomen, dat we dan een tapbiertje kunnen drinken in Casa Kater! :)

Verder schreef ik vorige keer al dat ik kaartjes voor de 49ers had geregeld voor m’n schoonvader… op de 2e rij van het veld… maar hij had al andere plannen die hij onmogelijk (…) kon verzetten… als je weet hoe moeilijk (en prijzig!) het is om dit soort kaartjes te regelen, dan begrijp je wellicht dat ik er redelijk klaar mee was dat een bezoek aan het casino blijkbaar belangrijker was…
Maar goed, zijn probleem hoor… dan houd ik die kaartjes lekker voor mezelf. Een vriend van me, Mariano, was er erg blij mee. Het waren echt SUPER goeie plaatsen… zoals gezegd op rij 2 vanaf het veld, achter de lijn waar de touchdowns gescoord worden… en er werden behoorlijk wat touchdowns gescoord: de Niners wonnen 20-6!

http://www.flickr.com/photos/thekaters/sets/72157623006540887/show/

Dinsdag wederom een dag op stap met Mariano, richting Lake Tahoe, voor een daggie skiën! Michelle moest helaas gewoon werken, dus het werd een daggie met de mannen. Dat wil zeggen ik zelf, Mariano en z’n zoontje van 4, Aidan. Het is maar 3,5 uur rijden van San Francisco naar het Northstar skigebied… dus om 6 uur ‘s ochtends weg, een daggie skiën en ‘s avonds weer thuis.
Hoewel het relatief dichtbij is, ben ik nog niet eerder naar Lake Tahoe geweest om te skiën… oftewel het was (afgezien van een uurtje in Spaarnwoude in november) alweer een jaar of 5 geleden sinds ik voor het laatst op de ski’s had gestaan… het was dus wel weer effe wennen, maar al met al ging het toch redelijk goed vond ik. Absoluut voor herhaling vatbaar!

http://www.flickr.com/photos/thekaters/sets/72157623131329430/show/

En tot zover het verslag van de laatste week van 2009… Have a very Happy, Healthy and Fun 2010!

Hele fijne feestdagen allemaal!

Gewoon even een kort berichtje, ik bewaar het lange verhaal voor m’n Jaaroverzicht… maar omdat ik dit jaar een keertje geen kerstkaarten heb verstuurd (noem het lui, maar jullie sturen mij ook zelden wat! :p ), even via deze weg: iedereen heeeeele gezellige kerstdagen, doe rustig aan en maak er een geweldig nieuw decennium van!!

Oh ik zal jullie nog effe vertellen wat onze plannen voor de feestdagen zijn! We gaan zoals gebruikelijk naar Michelle’s zus en zwager, in Stockton… waar ongetwijfeld weer ontzettend veel kadootjes onder de kerstboom zullen liggen en waar we ons wel weer een paar dagen helemaal rond zullen eten.
Zaterdagavond gaan we dan weer op huis aan, want zondag neem ik m’n schoonpapa mee naar een wedstrijd van de 49ers… dat krijgt ie voor kerst, dus ik hoop niet dat ie dit leest. ;) Heb er zelf ook wel zin in, want ik ben sinds mijn enige bezoek in 2002, nooit meer naar een wedstrijd van de “niners” geweest!
Maandag t/m woensdag moet Michelle helaas werken (ze werkt momenteel aan deze film trouwens), maar ik heb vakantie en ik ga maandag mooi een daggie ski-en in Tahoe! Yup, erg veel zin in, want ieder jaar hebben we plannen, maar het komt er nooit van… maar nu dus wel: ‘s ochtends vroeg heen, ‘s avonds weer thuis (het is ongeveer 3,5 uur rijden), ideaal.
Dinsdag en woensdag is ingepland om een beetje aan het huis te klussen en dan is het donderdag alweer de laatste dag van het jaar! We gaan een avondje naar onze vrienden Bekki en Cyrus, en dat wordt ongetwijfeld gezellig.

Dussss… dat zijn onze plannen voor de feestdagen… wat zijn jullie plannen? Hoe dan ook, maak er wat leuks van! Ik spreek jullie weer in 2010! HAPPY HOLIDAYS!!!

Tagged is going Dutch!

En zo zijn we zomaar alweer bijna 2 weken terug in San Francisco! Laat ik beginnen met een kleine terugblik op de rest van ons verblijf in Nederland. Zoals ik de vorige keer al schreef, hadden we weinig tot geen plannen gemaakt voor onze korte week. Dat was op zich wel een keer lekker eigenlijk, want normaal gesproken is het voor ons altijd rennen van het ene koppie koffie naar het volgende etentje, om maar zo veel mogelijk vrienden en familie te kunnen zien… maar omdat dit keer niemand wist dat we er waren, hadden we vrijwel geen plannen en ach dat eigenlijk best wel ‘s lekker relaxed… het leek wel vakantie! :) Nadeel is uiteraard wel weer dat je niet iedereen spreekt die je zou willen spreken, maar goed we doen ons best… en kun je echt niet langer zonder me, dan weet je waar we wonen he… :)
Read more

1 2 3 4 5 36