Tag Archives: Timo

Today, I’ve lost my friend… :(

Waarschuwing: dit is wellicht het meest deprimerende bericht wat ik ooit op m’n site heb gezet. De afgelopen jaren zijn het voornamelijk goede berichten geweest die je op m’n site hebt kunnen lezen… maar vandaag even niet.

Vanochtend is mijn vriend overleden. Mijn buddy… een hond zoals ik er nog nooit eentje had meegemaakt, Timo, heeft de strijd uiteindelijk toch verloren. Het was erg onverwachts, want afgelopen vrijdag is hij geopereerd en de operatie was geslaagd… alleen konden ze pas over 2 weken later met zekerheid zeggen dat hij compleet was genezen.

Timo had sinds enkele maanden een zeldzame aandoening waarbij vocht zich in zijn lichaam ophoopte, wat er niet hoorde te zitten. Dat vocht zat overal en vooral om zijn longen heen, waardoor zijn longen minder ruimte hadden om te ademen.
Sinds februari zijn we 3 keer met hem naar het dierenziekenhuis geweest om hem “leeg te pompen” en ondertussen zat hij aan de medicijnen in de hoop dat dat het zou verhelpen.
Dat werkte dus niet… en uiteindelijk hadden we nog maar 1 optie voor hem en dat was om te opereren. Dat was afgelopen donderdag en van tevoren wisten we dat er maar een 50% kans op slagen was… z’n aandoening is zo zeldzaam, ze weten niet hoe hij er aan komt… en ze weten ook niet hoe hij er vanaf zou moeten komen. Het enige wat ze weten is wat bij andere honden succesvol was gebleken en die methodes zouden ze bij Timo ook toepassen. Niet echt een geweldig vooruitzicht dus, maar ja 50% is toch een kans en het alternatief was om hem te laten inslapen…

Toen we Timo vrijdagmiddag ophaalden uit het ziekenhuis, vertelde de dokter ons dat de operatie was geslaagd en dat het goed ging met Timo. Ze hadden het lek gevonden, en gedicht, en 24 uur na de operatie was hij nog steeds “droog”. Het zag er goed uit dus, maar het bleef afwachten.

Afgelopen weekend was behoorlijk zwaar voor Timo. Hij had duidelijk veel pijn van de operatie (een hechting van 15 cm), maar de pijnstillers hielpen gelukkig wel wat. Maar iedere dag ging het een stukje beter met hem… tot gister. We werden wakker en merkten dat z’n ademhaling weer wat moeilijker leek te gaan… in eerste instantie dachten we dat het misschien kwam omdat hij sinds dinsdag geen pijnstillers meer had gehad, maar rond de middag ademde hij nog steeds moeilijk, dus toch maar even naar het ziekenhuis om zeker te zijn dat alles goed ging met hem.

En daar kwam de dokter na een kwartiertje terug met ontzettend slecht nieuws: z’n lijf zat WEER vol met vocht… blijkbaar was wat ze donderdag hadden verwijderd, niet het enige lek in z’n lijf en blijkbaar was zo ongeveer z’n hele lichaam zo lek als een mandje… gezien de hoeveelheid vocht wat zich in minder dan een week tijd had opgehoopt.

Nou ja dan is het een simpel verhaal: hij gaat dood. Als we niks doen, dan zal het vocht de ruimte om z’n longen uiteindelijk zo vernauwen dat hij stikt… of als het zich om zijn hart opbouwt, dan kan z’n hart niet meer pompen en krijgt het een hartaanval… allemaal geen leuke vooruitzichten en dus hebben we er voor gekozen om hem in te laten slapen.

We hebben hem gistermiddag nog wel mee naar huis genomen, voor een laatste avondje thuis… en veel van onze vrienden kwamen langs om afscheid van hem te nemen. Dat klinkt misschien raar, maar het is moeilijk om uit te leggen hoeveel Timo voor iedereen betekende.

Zoals ik wel eerder heb geschreven, ben ik niet wat je noemt een “hondenliefhebber”. Ik heb geen hekel aan honden ofzo, maar ik heb gewoon niet zo veel met ze. Maar met Timo was het anders. Timo had een eigen persoonlijkheid, Timo was super relaxed, blafte zelden en luisterde onwijs goed… hij leek vaak te begrijpen wat we tegen em zeiden… Om dat in woorden te beschrijven is lastig… je had hem mee moeten maken.
Timo was gewoon een onwijs lieve hond en hij was “part of the family”… en voor veel van onze vrienden was hij ook een beetje hun hond.

Het was moeilijk de afgelopen 24 uur… het was moeilijk om gistermiddag een klap te verwerken die we niet (meer) hadden zien aankomen… het was moeilijk om vanochtend wakker te worden en te realiseren dat hij er morgenochtend niet meer zal zijn… het was moeilijk om naast hem te zitten terwijl hij z’n laatste adem uitblies… en het zal de komende tijd nog wel even moeilijk blijven om thuis te komen in een leeg huis en niet verwelkomd te worden door een hond die blij is dat je er bent…

Ik zal je ontzettend missen, lieve Timo… maar bedankt voor de geweldige herinneringen die je ons in het afgelopen jaar hebt gegeven… we hadden er graag nog een paar jaar aan herinneringen aan toegevoegd, maar het heeft niet zo mogen zijn. Today, I’ve lost my friend… :(

Timo

Het is vandaag precies een jaar geleden dat ik mijn berichtje over onze gezinsuitbreiding schreef… een heel jaar alweer met Timo… echt nooit verwacht dat ik het zo super zou vinden om een hond te hebben! Nou is Timo ook wel de meest relaxte hond die ik ooit heb gezien… hij blaft zelden, is ontzettend goed getraind (niet door ons, maar door z’n vorige baas) en is gewoon een hele lieve hond!

Des te groter de schrik deze week… :( We hadden Timo al een paar weken geleden naar de dierenarts gebracht, omdat hij niet zo veel honger leek te hebben. Ze hebben toen z’n bloed en urine nagekeken en alles was prima: gevalletje “Ik ben m’n huidige maaltijden zat, tijd voor wat meer variatie“, aldus de dierenarts.
Maar de laatste weken begon hij ook steeds vreemder te ademen… en als we ‘s avonds gingen rennen, kon hij me amper bijhouden omdat ie buiten adem was. Het zal jullie niet verbazen dat ik niet zo HEEL hard ren… :)
Afgelopen woensdag dus maar weer naar de dierenarts… want er zat duidelijk iets niet goed. Röntgenfoto’s laten maken en dat zag er helemaal niet goed uit.
Volgens de dierenarts zat er vocht in z’n lichaam, wat er niet zou moeten zitten… en een veel voorkomende oorzaak hiervan, is kanker.

Goeiemorgen… dat had ik dus effe totaal niet zien aankomen! Vervolgens werden we meteen doorverwezen naar het dierenziekenhuis, voor verder onderzoek. Het was inmiddels half 6 ‘s avonds en we konden Timo ‘s avonds om een uur of 10 weer oppikken, zo werd ons verteld. Rond half 8 werden we gebeld door de dokter… hij was net klaar met Timo en ze hadden 2,5 liter vocht uit z’n lichaam gepompt! De tering… geen wonder dat ie vreemd ademde!
Gelukkig was er ook nog wel wat goed nieuws… want volgens de arts was het niet noodzakelijk kanker, maar kon het ook “gewoon” een lek in een van z’n aderen zijn. Dat wil zeggen, het is vrij duidelijk dat er ergens een lek zit, maar de oorzaak daar van is niet noodzakelijk kanker. Mocht het wel kanker zijn, dan is het een vrij kort verhaal: daar kunnen ze niks aan doen en dan is het een kwestie van maanden…

Het vocht wat ze uit z’n lichaam hadden gehaald hebben ze woensdagavond nog naar een lab gestuurd, en donderdag middag kregen we daarvan de uitslag… hopelijk met meer duidelijkheid over of het wel of geen kanker was. Tussen 4 en 6 uur zouden ze bellen en uiteraard belden ze pas om half 7. Maar om nou te zeggen dat dit veel duidelijkheid schepte, niet echt. In het laboratorium hadden ze geen kankercellen gevonden, maar wel cellen die er verdacht uit zagen. Kortom, daar schieten we lekker veel mee op.
Verder vertelde de arts dat hij niet zo erg geloofde in die “verdachte cellen” theorie en dat hij zelf woensdag ook het vocht had bekeken en hij geloofde niet dat kanker de oorzaak was van wat Timo had. Wat het dan wel was, kon hij ook niet zeggen… maar goed, als hij zegt dat het geen kanker is, dan geloven we dat natuurlijk graag! Het was verder nog een optie om een CT-scan uit te laten voeren, om een beter beeld te krijgen, maar zelfs met die CT-scan konden ze geen definitieve diagnose geven. Dat hebben we dus maar niet gedaan… want wat schiet je er mee op verder… en het kost allemaal al genoeg, vooral met het oog op een eventuele operatie over een paar weken.

Sinds Timo behandeld is en van die 2,5 liter vocht is verlost, lijkt ie als herboren. Hij ademt weer normaal, eet weer z’n hele bak leeg… kortom voor nu lijkt alles goed te gaan, maar wel met de nadruk op “lijkt”.
De komende 2-3 weken moet ie aan een vetarm dieet en pillen… en dan moet ie weer terug naar het ziekenhuis om te kijken of er meer vocht zit. De kans bestaat namelijk dat dit dieet+pillen het lek zal dichten… al is die kans niet ontzettend groot. Maar goed, dat zien we dus over een paar weken… en mocht ie nou weer vocht in z’n lichaam hebben (dat zit er dus wel in), dan kunnen ze het lek eventueel wel operatief dichten, hetgeen een behoorlijk grote kans van slagen heeft en volgens mijn google-research kan ie daarna nog jaren verder.

Maar goed, dat is voor nu dus allemaal afwachten… het goeie nieuws op dit moment is op zich wel dat het niet definitief kanker is… maar omdat het allemaal zo vaag is, blijven we daar natuurlijk nog wel bang voor… en tegelijkertijd hoopvol dat het allemaal goed afloopt en alles met een paar weken achter de rug is… we zullen het zien… maar dat we behoorlijk zijn geschrokken is zeker…

Oh om dit bericht nou niet helemaal in een down-stemming te eindigen: Timo kreeg gisteren bloemen bezorgd, van onze vrienden Cyrus en Bekki. Je had die kop van die bezorger moeten zien toen hij vroeg om een handtekening van ene meneer Timo Kater en ik naar Timo wees… zelfs in dit gekke land krijgen honden blijkbaar niet zo heel vaak bloemen bezorgd… :D
In ieder geval… hier een fotootje van onze patiënt met z’n bloemen…
Timo met zn bloemen

Tijd voor een update

Letterlijk eindelijk effe tijd voor een update. Alweer bijna een maand geleden is het dat we terug kwamen van vakantie en het is eigenlijk vanaf dag 1 ontzettend druk geweest. Op mijn werk… maar ook vanwege Michelle’s werk! Een korte terugblik:

Ik heb het volgens mij niet op mijn website vermeld, maar begin februari ging het bedrijf waar Michelle voor werkte, ten onder. Deels vanwege de economie, maar ook grotendeels vanwege slechte bedrijfsvoering… hetgeen in een tijd als deze uiteraard sneller tot drastische maatregelen leidt… in dit geval zelfs tot een faillissement.
Ontzettend klote natuurlijk, want Michelle werkte er al bijna 2 jaar inmiddels en had zich opgewerkt tot assistent-supervisor van haar afdeling.
Read more

Gezinsuitbreiding…

We houden het effe kort, ik wilde alleen effe deze eerste fotootjes neerzetten: we hebben een hond!! Michelle werkt sinds december een paar uurtjes per week als vrijwilliger voor de dierenopvang in San Francisco (de SPCA) en daar kwam twee weken geleden Timo binnen wandelen. Nou ja lang verhaal kort: gister hebben we em officieel geadopteerd en dus hebben de Katers vanaf heden een hond!
Vandaag heb ik vanaf thuis gewerkt om Timo een beetje te laten wennen… dat ging prima! Hij lijkt zich al aardig thuis te voelen… iets wat meestal een paar dagen duurt, schijnt. Uiteraard heb ik het proces een beetje versneld, door hem een Giants riem te geven en vanochtend even een rondje om het Giants stadion te lopen… we zijn nu al beste vrienden, hahaha. :D

Dus eh, NEE, Michelle is niet zwanger en dat is ook niet de bedoeling… maar om het roddelcircuit een beetje op gang te houden, dacht ik dat dit wel een leuke titel voor mijn berichtgeving was. :)

Prettig weekend!